Claudio Monteverdi
amorose canzoni liefdesliederen
in lode d'un bel viso, ter ere van een mooi gezicht
che di sua mano Amor nel cor, m'ha inciso. dat Amor met eigen hand in mijn hart heeft gegrift.
Cantiam, signore, cantiamo, Laten we zingen, heer, laten we zingen
di quel viso ridente, over dat lachende gezicht
che spira glorie, ed influisce amori; dat glorie ademt en liefde uitstort;
cantiam di quel viso beato laten we zingen over dat zalige gezicht
in cui l'idea d'Amor se stessa pose, waarin het idee van de liefde zichzelf heeft neergelegd,
e seppe su le nevi en dat op sneeuw
con nova meraviglia, tot nieuwe verbazing
animar, incarnar la granatiglia. het granaatrood wist te bezielen en tot vlees te maken.
Cantiam, di quella bocca Laten we zingen over die mond
a cui l'India e l'Arabia waaraan India en Arabië
le perle consacrò, donò gli odori. hun parels wijdden en hun geuren schonken.
Bocca, che se ragiona, o ride, Een mond die, of hij nu spreekt of lacht,
con invisibil arme punge, e all'alma met onzichtbare wapens steekt en de ziel
dona felicità mentre l'uccide. geluk schenkt terwijl hij haar doodt.
Bocca, che se mi porge Een mond die, als hij mij
lasciveggiando il tenero rubino wellustig zijn tedere robijn aanreikt,
m'inebria il cor di nettare divino. mijn hart bedwelmt met goddelijke nectar.
Bocca, ahi, destino! Die mond! Ach, het lot!
Tu vai, signor, tu vai U raakt, heer, u raakt
nell'estasi d'amor deliciando, in liefdesextase, verrukt van genot,
e ti piovon dagl'occhi en uit uw ogen regenen
stille di tenerezza, druppels tederheid,
lacrime di dolcezza. tranen van zoetheid.