Jacques Offenbach
Sur l’épaule mon escopette, mijn geweer over mijn schouder,
Un poignard au genou ; een dolk bij mijn knie;
Et quand tous les brigands sommeillent En als alle brigands slapen
Dans les rocs que voilà, tussen die rotsen daar,
Ce sont mes deux yeux noirs qui veillent dan zijn het mijn twee zwarte ogen die waken
Sur la bande à papa. over papa's bende.
Un fusil brille au clair de lune, Een geweer glanst in het maanlicht,
Puis un coup retentit : dan klinkt er een schot:
Pan !… pan !… c’est Fiorella la brune, Pan!... pan!... het is Fiorella, de donkere,
La fille du bandit !… de dochter van de bandiet!
Je suis la fille du bandit ! Ik ben de dochter van de bandiet!
Je sais courir de roche en roche, Ik kan van rots naar rots rennen,
Comme un chamois léger, licht als een gems,
Et mon cœur bondit, quand approche en mijn hart springt op als het moment
Le moment du danger ; van gevaar nadert;
Cette main fluette et légère Deze tengere en lichte hand
A des muscles d’acier, heeft spieren van staal,
Elle a couché dans la poussière ze heeft in het stof neergelegd
Plus d’un carabinier ! meer dan een karabinier!
Un fusil brille au clair de lune, Een geweer glanst in het maanlicht,
Puis un coup retentit : dan klinkt er een schot:
Pan !… pan !… c’est Fiorella la brune, Pan!... pan!... het is Fiorella, de donkere,
La fille du bandit !… de dochter van de bandiet!
Je suis la fille du bandit ! Ik ben de dochter van de bandiet!