Jacques Offenbach
Et par une route étroite en via een smal pad
Vivement tu descendras ; daal je vlug af;
Là tu verras la rivière, Daar zie je de rivier,
Et tu la traverseras en die steek je over
Sur un petit pont en pierre op een kleine stenen brug
Qu’aisément tu trouveras… die je makkelijk vindt...
Ne prends donc pas ma main, Pak nu mijn hand niet,
Enfant, tu n’écoutes pas ! kind, je luistert niet!
Je te dis le chemin, Ik vertel je de weg,
Le chemin que tu prendras… de weg die je moet nemen...
Tout en haut de la montagne, Helemaal boven op de berg,
Après ça tu grimperas ; daarna klim je omhoog;
Si la fatigue te gagne, als de vermoeidheid je overvalt,
Un instant tu souffleras ; rust je even uit om op adem te komen;
Puis tu poursuivras ta route, dan vervolg je je weg,
Sans courir, à petits pas, zonder te rennen, met kleine pasjes,
Et dans ton logis, sans doute, en in je onderkomen, ongetwijfeld,
Sain et sauf tu rentreras… kom je veilig en wel weer thuis...
Sans m’écouter, il m’embrasse ! Zonder naar me te luisteren, kust hij me!
Au fond ça me fait plaisir… Diep van binnen vind ik het fijn...
Finis donc ! le temps se passe, Hou nu toch op! de tijd verstrijkt,
Et papa va revenir… en papa komt zo terug...
Et si papa te trouve là, en als papa je hier vindt,
Petit papa t’escofiera !… maakt lieve papa je af!
Tout en haut de la montagne, Helemaal boven op de berg,
Tu m’entends, tu grimperas ; hoor je me, klim je omhoog;
Si la fatigue te gagne, als de vermoeidheid je overvalt,
Un instant tu souffleras, rust je even uit om op adem te komen,
Puis, tu poursuivras ta route, dan vervolg je je weg,
Sans courir, à petits pas ; zonder te rennen, met kleine pasjes;
Et dans ton logis, sans doute, en in je onderkomen, ongetwijfeld,
Sain et sauf tu rentreras. kom je veilig en wel weer thuis.