Puccini
No, possibil non è Nee, het kan niet zo zijn
Che invendicata resti la colpa sua! dat zijn schuld ongewroken zou blijven!
Vivea beata e tranquilla Zij leefde gelukkig en sereen
Al mio fianco la mia dolce figliola, aan mijn zijde, mijn lieve dochtertje,
Ed egli venne e, en hij kwam, en,
Colla sua parola, d'amor met zijn woorden, van liefde
Le smanie in lei destò. wekte hij het verlangen in haar.
Chi dunque, o scellerato, Wie dan, o schurk,
Chi l'amor tuo ti chiese? wie heeft jou om je liefde gevraagd?
Quali orribili offese Welke vreselijke beledigingen
T'abbiam mai fatto noi hebben wij jou ooit aangedaan,
Per uccider quell'angelo dat je die engel moest doden
E agli estremi miei giorni en aan mijn laatste dagen
Serbar cotanta angoscia? zoveel angst zou bewaren?
No, possibil non è Nee, het kan niet zo zijn
Che invendicata resti colpa sì grande! dat zo'n grote schuld ongewroken zou blijven!
Deh, non esser con lui, qual fosti, pia, wees voor hem toch niet, zoals je was, mild,
Ma qui l'attendi al cader della sera. maar wacht hem hier op als de avond valt.
S'io potessi saperti vendicata Als ik je gewroken kon weten
Lieto saluterei l'ultimo dì. zou ik blij mijn laatste dag begroeten.
Ah, perdona, Signor, l'idea spietata Ach, vergeef, Heer, de meedogenloze gedachte
Che dal mio cor che sanguina, fuggì. die aan mijn bloedend hart ontsnapte.