Vincenzo Bellini
Fa' core. Il Conte Houd moed. De graaf
dalle lagrime tue sarà commosso. zal door jouw tranen geroerd zijn.
Andiamo. Kom, we gaan.
Ah! no... non posso: Ach, nee... ik kan het niet:
il cor mi manca e il pie'. Vedi? Siam noi mijn hart en mijn voeten begeven het. Zie je? We zijn hier
presso il poder d'Elvino. Oh! quante volte vlak bij de hoeve van Elvino. O, hoe vaak
sedemmo insieme di questi faggi all'ombra, zaten we samen in de schaduw van deze beuken,
al mormorar del rio! L'aura che spira bij het ruisen van de beek! De wind die hier waait
dei giuramenti nostri anco risuona... weerklinkt nog van onze eden...
Gli obliò quel crudele! ei m'abbandona! Die wrede is ze vergeten! hij laat me in de steek!
Esser non puote, il credi, Het kan niet, geloof me,
ch'ei più non t'ami. Afflitto è forse anch'esso, dat hij niet meer van je houdt. Misschien heeft hij ook verdriet,
afflitto al par di te... Miralo: ei viene net zo bedroefd als jij... Kijk: daar komt hij
solitario e pensoso... alleen en in gedachten verzonken...
A lui mi ascondi... rimaner non oso. Verberg me voor hem... ik durf niet te blijven.
Vedi, o madre... è afflitto e mesto... Kijk, moeder... hij is bedroefd en somber...
Forse... ah! forse ei m'ama ancor. Misschien... ach, misschien houdt hij nog van me.