Amilcare Ponchielli
Ten va, cantilena, Daar gaat ze heen, melodie,
Per l'onda incantata. over de betoverde golf.
Udite le blande Hoort de zachte
Canzoni vagar, liederen die zwerven,
Il remo ci scande de riem slaat voor ons de maat
Gli accordi sul mar. de akkoorden op de zee.
Prendi questo velen; e già che forte Neem dit gif; en aangezien je sterk
Tanto mi sembri ne' tuoi detti audaci, en zo stoutmoedig in je woorden,
Con quelle labbra che succhiaro i baci, met die lippen die de kussen dronken,
Suggi la morte. zuig de dood in.
»La tua condanna confido a te stessa; »Je vonnis vertrouw ik aan jezelf toe;
Non far che mal securo Laat geen weifelende
Voler t'arresti la mano perplessa, wil je aarzelende hand tegenhouden,
Non far che il mio pugnale ti percota Laat het niet zover komen dat mijn dolk je treft
E insozzi i lari del tuo sangue impuro.« en de huisgoden bezoedelt met jouw onreine bloed.«
Scampo non hai, Er is voor jou geen ontkomen,
Odi questa canzon? “Morir dovrai Hoor je dit lied? “Sterven zul je
Pria ch'essa giunga all'ultima sua nota” voordat zij haar laatste noot bereikt”