Gaetano Donizetti
perduto ha la calma, heeft de rust verloren,
si cangia in furor. keert zich om in woede.
L'oltraggio che scende De smaad die neerdaalt
sul capo d'un re, op het hoofd van een koning,
immobil mi rende, maakt mij bewegingloos,
tremante mi fe'! deed mij beven!
Un giuro, dell'alma Een eed heeft van mijn ziel
m'ha spento il candor, de reinheid gedoofd,
più rendermi in calma kan mij niet meer tot rust brengen
non puote l'onor; de eer;
le pene che intende de smarten die hij van plan is
rivolger su me, op mij te richten,
ricadan tremende mogen ze terugvallen, vreselijk,
sul capo del re. op het hoofd van de koning.
Se il ver, di quell'alma Als de waarheid van die ziel
turbava il candor, haar reinheid verstoorde,
perché nella calma waarom dan in de rust
serrommi al suo cor? drukte hij mij aan zijn hart?
Ah! l'ire che intende Ach! De woede die hij van plan is
rivolger sul re, op de koning te richten,
crudeli, tremende wreed, vreselijk,
ricadan su me. mogen ze op mij terugvallen.
Un giuro, a quell'alma Een eed heeft die ziel
già spense il candor, al van haar reinheid beroofd,
a renderla in calma om haar tot rust te brengen
deh! torni l'onor. moge de eer terugkeren.
L'oltraggio che scende De smaad die neerdaalt
sul capo del re op het hoofd van de koning
immobil lo rende, maakt hem bewegingloos,
tremante lo fe'! deed hem beven!
Oh ciel! di quell'alma O hemel! Van die ziel
il puro candor, de zuivere reinheid
perduto ha la calma heeft de rust verloren,
si cangia in furor. keert zich om in woede.
L'oltraggio che scende De smaad die neerdaalt
sul capo del re op het hoofd van de koning,
immobil lo rende, maakt hem bewegingloos,
tremante mi fe'! deed mij beven!