Engelbert Humperdinck
zum Kuchenbacken. om koek te bakken.
Muß drinnen sein? Moet ik binnen zijn?
Ist so dunstig und dunkel. Het is er zo bedompt en donker.
Daß dir die Augen überquellen Dat je ogen maar overlopen
von dem Sonnengefunkel! van al dat geflonker van de zon!
Die Nacht ist schön, De nacht is mooi,
wenn auf mondbleichen Höh'n als op maanbleke hoogten
von giftiger Milch die Kräuter schwellen. de kruiden zwellen van giftige melk.
Und du liebst Sonne und wehenden Wind! En jij houdt van de zon en de waaiende wind!
All' Nöten und Mühn Al mijn zorg en moeite
schafft aus dir kein Hexenkind. maakt van jou geen heksenkind.
Gehe schon. Ik ga al.
Großmutter, schau! Ist meine Blume krank? Grootmoeder, kijk! Is mijn bloem ziek?
Sie will nicht blühn, Ze wil niet bloeien
wie die andern, groß und klein. zoals de andere, groot en klein.
Ist der stolzen Blume wohl zu gemein. Dat is de trotse bloem zeker te gewoon.
Jeden Morgen beim Begießen Elke ochtend, als ik haar water geef,
tu' ich ihr einen Bittgesang, zing ik een smeekbede voor haar,
und sie will sich doch nicht erschließen. en toch wil ze niet opengaan.
Tummle dich! Flink! Bist du sohlenmatt? Schiet op! Vlug! Zijn je voeten moe?
Hast du die Schüssel? Und Mehl? Und Gewürze? Heb je de schaal? En meel? En specerijen?
Wie der Stolz ihr den Nacken trägt! Wat houdt de trots haar nek omhoog!
Bücke dich, einfältige Schürze! Buk je, onnozele schort!
Hast dich wieder geputzt und gepflegt Heb je je weer opgetut en verzorgd
und geringelt die gelben Locken? en je gele lokken gekruld?
Meine weißen Blumen tragen Tau in den Glocken. Mijn witte bloemen hebben dauw in hun klokjes.
Möcht' eine tauweiße Blume sein, Ik wil wel een dauwwitte bloem zijn,
die Schönste von allen. de mooiste van allemaal.
Im Brunnenspiegel sah ich mich ein, Ik keek mezelf aan in de spiegel van de bron,
hab' mir wohlgefallen. en wat ik zag beviel me.