Modest Mussorgsky
Боже, грех мой: сердце мое. Услыши мя! O God, mijn zonde: mijn hart. Verhoor mij!
Жажду спасти я совесть его по клятве его, Ik verlang zijn geweten te redden, op zijn eigen eed,
и страха не поиму исключения. en ik zal geen vrees kennen, noch enige uitzondering.
Прости мя силою твоей любви, господи! Vergeef mij door de kracht van uw liefde, o Heer!
Где ты, моя волюшка? Waar ben je, mijn vrijheid?
Где ты, моя негушка? Waar ben je, mijn lieve vreugde?
У отца ль, у батюшки? Bij je vader, bij je lieve vader?
У родимой у матушки? Bij je eigen lieve moeder?
Куда ж, куда я волюшку, Waarheen dan, waarheen breng ik mijn vrijheid,
куда свою негушку, waarheen mijn lieve vreugde,
Да куда ж девать её, en waar moet ik haar dan laten,
да куда ж девать буду я? en waarheen zal ik haar brengen?
Эмма! Emma!
Милый мой! Mijn liefste!
Вспомни, помяни светлый миг любви! Herinner je, breng je het lichte ogenblik van liefde voor de geest!
много чудных снов с тех пор видала я: veel wonderbaarlijke dromen heb ik sindsdien gezien:
снилось мне, будто бы измена любви твоей, ik droomde dat jij je liefde had verraden,
чудились, бродили думы мрачные. duistere gedachten spookten, dwaalden door mijn geest.
Марфа! Marfa!
Спокойся, княже. Wees gerust, mijn vorst.
Я не оставлю тебя, Ik zal je niet verlaten,
вместе с тобою сгорю, любя. samen met jou zal ik verbranden, liefhebbend.
А слышь-послышь: Maar luister toch eens:
жарко было, как в ночи шептал ты мне het was vurig, zoals je mij in de nacht toefluisterde
про любовь свою, про счастие мое; over je liefde, over mijn geluk;
тучей чёрною покрылась любовь моя, mijn liefde werd door een zwarte wolk omhuld,
холодом, льдом сковало клятву мою. met kou, met ijs werd mijn eed dichtgevroren.
Смертный час твой пришёл, милый мой, Jouw doodsuur is gekomen, mijn liefste,
обойму тебя в остатний раз. ik zal je voor de laatste keer omhelzen.
Аллилуйя, аллилуйя, Halleluja, halleluja,
аллилуйя, аллилуйя! halleluja, halleluja!
Труба предвечного! De bazuin van de Eeuwige!
Приспело время, в огне и пламени, De tijd is gekomen, in vuur en vlam,
приять венец славы вечныя! om de kroon der eeuwige heerlijkheid te ontvangen!
Господи славы, гряди во славу твою! O Heer der heerlijkheid, ga in tot uw heerlijkheid!
Слышал ли ты, вдали за этим бором, Hoorde je het, ver weg achter dit dennenbos,
трубы вещали близость войск петровских? de bazuinen die de nadering van Peters troepen aankondigden?
Мы выданы, нас окружили... Wij zijn verraden, men heeft ons omsingeld...
Негде укрыться, нет нам спасенья! Nergens is een schuilplaats, er is geen redding voor ons!
Сама судьба сковала крепко нас с тобою Het lot zelf heeft ons stevig samengesmeed, jou en mij,
и прорекла конец нам смертный; en heeft ons een dodelijk einde voorzegd;
ни слёзы, ни мольбы, ни укоры, ни стенанья - geen tranen, geen smeekbeden, geen verwijten, geen geweeklaag -
ничто не спасёт: судьба так велела. niets zal redden: zo heeft het lot het beschikt.
Марфа, молю тебя, тяжко, тяжко мне! Marfa, ik smeek je, het is zwaar, zo zwaar voor mij!
Идем же, княже, братья уж собралась, Kom dan, mijn vorst, de broeders zijn al verzameld,
и огонь священный жертвы ждёт своей. en het heilige vuur wacht op zijn offer.
Вспомни, помяни светлый миг любви, Herinner je, breng je het lichte ogenblik van liefde voor de geest,
как шептал ты мне про счастие мое. zoals je mij over mijn geluk toefluisterde.
В огне и пламени закалится та клятва твоя! In vuur en vlam zal die eed van jou gestaald worden!
Господи славы, гряди во славу твою! O Heer der heerlijkheid, ga in tot uw heerlijkheid!