Leoš Janáček
Kam mne pozdvihuješ?! Waarom richt je me op?!
Víš, že mne povedou? Weet je dat ze me zullen wegleiden?
Och! Och!
Ne, ne! Já nesmím! Nee, nee! Ik mag niet!
Oni by tebe soudili, Jenůfo! Zij zouden jou veroordelen, Jenůfa!
O moje pěstounko! O, mijn pleegmoeder!
Už to chápu, už to chápu, Nu begrijp ik het, nu begrijp ik het,
není proklínání hodna. zij verdient het niet om vervloekt te worden.
Nezatracujte ji! Veroordeel haar niet!
Jenůfko, neušel ti rozum z cesty? Jenůfka, ben je soms je verstand kwijt?
Dopřejte jí času k pokání! Gun haar tijd voor berouw!
A ji na ni Spasitel pohlédne! En de Verlosser zal ook op haar neerzien!
Odpusť mi jenom ty, odpusť mi jenom ty, Als jij me maar vergeeft, als jij me maar vergeeft,
včil už vidím, že jsem sebe milovala víc než tebe, nu zie ik dat ik van mezelf meer hield dan van jou,
že jsem sebe milovala víc než tebe. dat ik van mezelf meer hield dan van jou.
Včil už nemůžeš volat: „Mamičko, aj mamičko!“ Nu kun je niet meer roepen: 'Moedertje, ach moedertje!'
Tys nemohla dědit moji povahu, moji krev, Jij hebt mijn aard, mijn bloed niet kunnen erven,
a já z tebe včil beru sílu... en van jou put ik nu mijn kracht...
chci trpět, trpět! Ik wil lijden, lijden!
A ji na mne Spasitel pohlédne! En de Verlosser zal ook op mij neerzien!
Pánbůh vás potěš! Moge God u troosten!
Pojďte, rychtáři! Veďte mne!... Kom, burgemeester! Leid me weg!...
Pánbůh vás potěš! Moge God u troosten!