Leoš Janáček
Hrůza se na mně věšala po celou noc, De angst liet me de hele nacht niet los,
a co jsem se rána dočkala, en wat verlangde ik naar de ochtend,
znova!... alweer!...
Ó, Panno Maria, jestlis mně oslyšela, O heilige Maagd Maria, als U mij niet hebt willen horen,
jestli mi frajera na vojnu sebrali, als ze mijn liefste hebben opgeroepen voor het leger,
a svatbu překazili, en onze bruiloft hebben verstoord,
jestli mi frajera na vojnu sebrali, als mijn liefste voor het leger is opgeroepen,
a svatbu překazili, en onze trouw is verijdeld,
hanba mně dožene k zatracení duše, dan drijft de schaamte me nog naar het verderf van mijn ziel,
k zatracení duše! naar het verderf van mijn ziel!
Ó, Panno Maria, O heilige Maagd Maria,
buď mi milostivá! wees mij genadig!
Ó, Panno Maria! O heilige Maagd Maria!
Jenůfko, pořád tě od práce šídla honějí! Jenůfka, jij kunt ook nooit stilzitten bij je werk!
Mé ruce mají to všecko pokrájet? Moeten mijn handen dat allemaal in stukjes snijden?
Ke všemu na to staré oči špatně vidí. En dan zien deze oude ogen ook nog eens slecht.