Christoph Willibald Gluck
Et je consentirais qu'elle te fût ravie? En ik zou toestaan dat jou het leven werd ontnomen?
M'aimes-tu? Parle! Hou je van mij? Zeg het!
Ô Dieux! tu l'oses demander? O goden! durf je dat te vragen?
M'aimes-tu? Hou je van mij?
Quel discours! quelle fureur te presse? Wat zeg je nu! Welke razernij drijft je?
Renonce au choix de la prêtresse! Zie af van de keuze van de priesteres!
Ah! ce choix m'est trop cher pour le pouvoir céder. Ach, die keuze is mij te dierbaar om ervan af te zien.
Et tu prétends encore que tu m'aimes, En dan beweer je nog dat je van mij houdt,
Lorsqu'au mépris des Dieux, sacrifiant tes jours… terwijl je, de goden ten spijt, je leven opoffert…
Ils veillent sur les tiens; ils protègent leur cours; Zij waken over jouw dagen; zij beschermen hun loop;
Je remplis leur décret suprême! Ik voer hun hoogste besluit uit!
À ces Dieux conjurés prétends-tu donc t'unir Wil jij je dan aansluiten bij die samengezworen goden
Pour ajouter aux tourments que j'endure? om de kwellingen die ik verduur nog te vergroten?
Que me demandes-tu? Wat vraag je van mij?
De me laisser mourir! Mij te laten sterven!
Non, ne l'espère pas! Nee, reken daar maar niet op!
Oreste t'en conjure! Oreste smeekt het je!
Cruel! Wreedaard!
Dieux, fléchissez son cœur! Goden, vermurw zijn hart!
Rendez-moi mon ami, qu'il m'accorde sa grâce, Geef mij mijn vriend terug, laat hij mij zijn gunst schenken,
Que tout mon sang vous satisfasse, laat al mijn bloed u voldoening geven,
Qu'il suffise à votre rigueur. laat het genoeg zijn voor uw strengheid.
Quoi! je ne vaincrai pas ta constance funeste? Wat! Kan ik jouw noodlottige standvastigheid dan niet breken?
Quoi! ton âme toujours se refuse à mes vœux? Wat! Blijft je hart mijn smeken weigeren?
Ne sais-tu pas que pour Oreste Weet je dan niet dat voor Oreste
La vie est un supplice affreux? het leven een gruwelijke marteling is?
Ne sais-tu pas que ces mains parricides Weet je dan niet dat deze moordenaarshanden
Fument encore du sang que j'ai versé? nog dampen van het bloed dat ik vergoten heb?
Ne sais-tu pas que l'enfer courroucé Weet je dan niet dat de vertoornde hel
Rassemble autour de moi ses noires Euménides, haar zwarte Eumeniden rond mij verzamelt,
Qu'elles m'obsèdent en tous lieux? dat zij mij overal achtervolgen?
Les voici, de serpents leurs mains s'arment encore! Daar zijn ze, hun handen weer gewapend met slangen!
Où fuir? Eh quoi? Pylade me fuit et m'abhorre? Waarheen vluchten? Wat? Pylade vlucht voor mij en verafschuwt mij?
Il me livre à leurs coups. Arrêtez! Ah! grands Dieux! Hij levert mij over aan hun slagen. Houd op! Ach, grote goden!
Eh quoi? méconnais-tu Pylade qui t'implore? Wat? Herken je Pylade niet, die je smeekt?
Eh bien, Pylade, est-ce à toi de mourir? Welnu, Pylade, is het aan jou om te sterven?
Ô Dieux! votre courroux ne peut-il se fléchir? O goden! laat uw toorn zich dan door niets vermurwen?
La mort, de mes tourments est l'unique relâche; De dood is de enige verlichting van mijn kwellingen;
Je l'obtenais; Pylade me l'arrache! ik had hem al bijna; Pylade ontrukt hem aan mij!