Giuseppe Verdi
Il tuo sangue, o sciagurato, Jouw bloed, o rampzalige,
Ad estinguerlo fia poco! zal nauwelijks volstaan om het te blussen!
Dirgli, o folle, - Io t'amo - ardisti!... Je waagde het, o dwaas, haar te zeggen - ik bemin je!
Ei più vivere non può... Hij kan niet langer leven...
Un accento proferisti Eén enkel woord sprak je uit
Che a morir lo condannò! dat hem ter dood veroordeelde!
Un istante almen dia loco Laat je toorn, voor één ogenblik althans,
Il tuo sdegno alla ragione... wijken voor het verstand...
Io, sol io, di tanto foco Ik, ik alleen, van zo'n groot vuur
Son, pur troppo, la cagione! ben, helaas, de enige oorzaak!
Piombi, ah! piombi il tuo furore Laat je woede neerkomen, ach! laat ze neerkomen
Sulla rea che t'oltraggiò... op de schuldige die je beledigde...
Vibra il ferro in questo core, Steek je zwaard in dit hart,
Che te amar non vuol, né può. dat jou niet wil, noch kan beminnen.
Del superbo vana è l'ira; De toorn van de hoogmoedige is ijdel;
Ei cadrà da me trafitto. hij zal vallen, door mij doorboord.
Il mortal che amor t'ispira, De sterveling die liefde voor jou koestert
Dall'amor fu reso invitto. werd door die liefde onoverwinnelijk gemaakt.
La tua sorte è già compita... Jouw lot is al bezegeld...
L'ora ormai per te suonò! jouw uur heeft nu geslagen!
Il suo core e la tua vita Haar hart en jouw leven
Il destino a me serbò! heeft het lot voor mij bestemd!