Puccini
L'ansia che mi strugge non ha fine!… De kwelling die mij verteert kent geen einde!...
Passa, fiume eterno, passa! Trek voorbij, eeuwige rivier, trek voorbij!
E me pure travolgi! En sleur ook mij mee!
Quante son state le rovine Hoeveel ondergangen
che calmò la tua onda? heeft jouw golf tot rust gebracht?
Tu della miseria Jij hebt aan de ellende
hai segnata la fine! een einde gesteld!
E sempre calmo passi, e non ti ferma En altijd kalm stroom je voort, en je wordt gestopt
né paura né tormento, door angst noch kwelling,
né volgere d'anni! noch het verstrijken van de jaren!
Continui la tua corsa, Je vervolgt jouw loop,
continui il tuo lamento! je vervolgt jouw klacht!
Passa, passa, fiume eterno! Stroom voort, stroom voort, eeuwige rivier!
Sono i lamenti, forse, dei tuoi morti, Zijn dit misschien de klachten van jouw doden,
che portasti l'un dopo l'altro die je de een na de ander hebt meegevoerd
verso il gran destino, naar het grote noodlot,
sulle tue braccia lugubri ma forti? op jouw armen, somber maar sterk?
Sono i dolori che tu soffocasti Zijn dit de smarten die jij hebt gesmoord,
chiudendo l'urlo estremo in un gorgoglio? de laatste kreet smorend in een gorgeling?
Sono forse i lamenti dei tuoi morti? Zijn dit misschien de klachten van jouw doden?
Acqua misteriosa e cupa, Mysterieus en somber water,
passa sul mio triste cuore! stroom over mijn droevige hart!
Lava via la pena e il mio dolore, Spoel mijn verdriet en mijn smart weg,
fa' pur tua la mia sorte!… maak mijn lot tot het jouwe!...
E se non puoi la pace, En als je mij geen vrede kunt geven,
allor dammi la morte! geef mij dan de dood!