Oscar von Chelius
Die Quellen klingen ihre heit're Weise, de bronnen laten hun blijde wijs klinken,
Der Blumen Weihrauch weht auf ihrer Bahn! de wierook van de bloemen zweeft langs hun loop!
In rosenfarb'ner Luft seh' ich Gestalten, In rozenkleurige lucht zie ik gestalten,
Entronn'ne Engel scheinen sie zu sein, het lijken ontsnapte engelen,
Den hehren Leib Gewandes neid'sche Falten, afgunstige plooien van een gewaad hullen het verheven lichaam in,
Das Antlitz hüllen bleiche Schleier ein. bleke sluiers hullen het gelaat in.
Und so umrauscht von höchster Schönheit Fülle, En zo, omruist door de volheid van de hoogste schoonheid,
Von Farbenharmonie das Herz durchzückt, met een hart dat siddert van kleurenharmonie,
Mir plötzlich eine arme ird'sche Hülle ontneemt mij plots een arm aards omhulsel
Der Engel Angesicht entrückt, der Engel Angesicht entrückt. het gelaat van de engelen, het gelaat van de engelen.