Stanisław Moniuszko
I młodemu smutne życie, en het leven is droevig voor een jongeman,
Gdy ma w sercu żal. als hij verdriet in zijn hart draagt.
Z innych ludzi do nikogo, Van alle andere mensen, voor niemand,
Jeno do ciebie, niebogo! alleen voor jou, arme lieve!
Oj Halino, oj jedyno, Och Halina, och mijn enige,
Dziewczyno moja! mijn eigen lieve meisje!
Już w dziecinne lata nasze, Al in onze kinderjaren,
Jam do czarnych skał klom ik naar de zwarte rotsen
Szedł w przepaście, bym ci ptaszę de afgronden in, om jou
Małe z gniazdka dał. een klein vogeltje uit het nest te geven.
Zawszem tobie najwonniejszych Altijd bracht ik je de geurigste
Kwiatów przyniósł z gór, bloemen uit de bergen,
Dał z odpustu najpiękniejszych en gaf je de mooiste, van de kermis,
Koralików sznur. een snoer van koralen kralen.
Nie mam żalu do nikogo, Ik koester wrok tegen niemand,
Jeno do ciebie, niebogo! alleen tegen jou, arme lieve!
Oj Halino, oj jedyno, Och Halina, och mijn enige,
To wina twoja. de schuld is van jou.
Rośnie krzaczek! W drzewko rośnie, Een struikje groeit uit tot een boom,
Wzrosłaś, jakby czar. en jij groeide op als bij toverslag.
Ach! Za tobą bym radośnie Ach! Voor jou zou ik met vreugde
Wskoczył w ognia żar. in de gloed van het vuur springen.
Lata jakby wichry biega, De jaren razen voorbij als stormwinden,
Jak potoki mkną. ze snellen voort als bergbeken.
Przybył panicz i dla niego De jonker kwam, en omwille van hem
Pogardziłaś mną. versmaadde je mij.
Nie mam żalu do nikogo, Ik koester wrok tegen niemand,
Jeno do ciebie, niebogo! alleen tegen jou, arme lieve!
Oj Halino, oj jedyno, Och Halina, och mijn enige,
Dziewczyno moja! mijn eigen lieve meisje!