Stanisław Moniuszko
Halko! Halko! Halka! Halka!
Zwodzić mnie biedną? om mij, arme, te misleiden?
I mnie odbierać - na co ci było en mij te ontnemen - waartoe diende het
Radość mą jedną? mijn enige vreugde?
Jam go słyszała, jam go widziała Ik heb hem gehoord, ik heb hem gezien,
Słoneczko moje! mijn zonnetje!
I wróci, wróci, już nie porzuci. En hij keert terug, hij keert terug, hij verlaat mij niet meer.
Biedne, biedne serce twoje! Arm, arm hart van jou!
Ledwie nie pękło, nie wyskoczyło Het barstte bijna, sprong bijna naar buiten,
Ono niebodze... het arme ding...
Ach! Jontku! Jontku na co ci było Ach! Jontek! Jontek, waartoe diende het
Trapić mnie srodze! om mij zo wreed te kwellen!
Cha! cha! cha! Ha! ha! ha!
Ty śmiejesz się? Uchodźmy stąd! Lach je? Laten we hier weggaan!
Uchodźmy więc! Laten we dan gaan!
Jakoś tak dziwno w tem wielkiem mieście, Het voelt zo vreemd op de een of andere manier in deze grote stad,
Jakoś tak straszno wiejskiej niewieście! zo beangstigend op de een of andere manier voor een dorpsvrouw!
Nie widać jak, nie widać skąd Men ziet niet hoe, men ziet niet vanwaar
Słoneczko wschodzi. het zonnetje opgaat.
Nie widać jak, nie widać gdzie Men ziet niet hoe, men ziet niet waar
Słonko zachodzi. het zonnetje ondergaat.
Tak ciemna noc! Te głuche mury Zo'n donkere nacht! Deze dove muren
I straszą mnie - i męczą mnie. verschrikken mij en kwellen mij.
O prędzej tam, gdzie nasze góry O, snel naar waar onze bergen
Śnieżyście lśnią. On czeka mnie sneeuwwit glanzen. Hij wacht op mij
Za miastem już. Co? Ty śmiejesz się? al buiten de stad. Wat? Lach je?
Uchodźmy więc, gdy czeka nas Laten we dan gaan, want hij wacht op ons
I gdy przyjść ma. en want hij zal komen.