Gioachino Rossini
Quel espoir! j'entends des cris d'alarmes. Wat een hoop! Ik hoor alarmkreten.
Ce sont mes compagnons, je les vois accourir. Het zijn mijn kameraden, ik zie ze aan komen snellen.
Guillaume est prisonnier et nous sommes sans armes! Guillaume is gevangen en wij hebben geen wapens!
Nous voulons tous le secourir. Wij willen hem allemaal te hulp komen.
Des armes! des armes! Wapens! Wapens!
Et nous saurons mourir. En wij zullen weten te sterven.
Dès long-temps, Guillaume et mon père Guillaume en mijn vader hebben lang geleden
Ont prévu l'heure des combats: het uur van de strijd voorzien:
Sous le rocher, au fond du châlet solitaire, onder de rots, achter in de eenzame berghut,
Courez armer vos bras. ren en wapen je.
Courons armer nos bras. Kom, we gaan ons wapenen.
Non, plus de larmes inutiles, Nee, geen nutteloze tranen meer,
Plus de plaintes stériles: geen vruchteloze klachten meer:
Gesler, tu périras! Gesler, jij zult sterven!
Pour toi, qui prives ma tendresse Voor jou, die mijn liefde
De mon père et de ma maîtresse, van mijn vader en mijn geliefde berooft,
Est-ce assez que le trépas? is de dood dan genoeg?
Melcthal, que ton espoir renaisse! Melcthal, laat je hoop herleven!
Enfin le glaive arme nos bras. Eindelijk hebben wij het zwaard in handen.