Gioachino Rossini
Aux trois cantons le signal des combats! de drie kantons het teken tot de strijd geven!
Arrête... leur tendresse éclaire ma vengeance; Halt... hun tederheid wijst mijn wraak de weg;
Réponds, toi qui m'oses braver, Antwoord, jij die mij durft te tarten:
C'est ton enfant? Is dit je kind?
Le seul. Mijn enige.
Tu voudrais le sauver? Je zou hem willen redden?
Le sauver lui, quel est son crime? Hem redden? Wat is zijn misdaad?
Sa naissance, Zijn afkomst,
Tes discours, tes projets, ta coupable insolence. jouw woorden, jouw plannen, jouw misdadige brutaliteit.
Je t'ai seul offensé, c'est moi qu'il faut punir. Ik alleen heb je beledigd; mij moet je straffen.
Sa grâce est dans tes mains et tu peux l'obtenir. Zijn gratie ligt in jouw handen, en jij kunt haar verdienen.
Pour un habile archer partout on te renomme; Overal roemt men je als een bekwaam schutter;
Sur la tête du fils qu'on place cette pomme, leg deze appel op het hoofd van de zoon;
D'un trait, tu vas soudain l'enlever à mes yeux, met één pijl schiet je hem er voor mijn ogen af,
Ou vous périrez tous les deux. of jullie sterven allebei.
Que dis-tu? Wat zeg je?
Je le veux. Ik wil het.
Quel horrible décret; sur mon fils!... je m'égare! Wat een gruwelijk bevel! Op mijn zoon!... Ik verlies mijn verstand!
Tu pourrais ordonner, barbare!… Zou jij zoiets kunnen bevelen, barbaar?...
Non, le crime est trop grand. Nee, die misdaad is te groot.
Obéis. Gehoorzaam.
Tu n'as pas d'enfant!… Jij hebt geen kind!...
Il est un Dieu, Gesler! Er is een God, Gesler!
Un maître. Er is een meester.
Il nous entend! Hij hoort ons!
C'est trop tarder, cède sur l'heure. Genoeg getalmd: geef je nu gewonnen.
Je ne le puis. Dat kan ik niet.
Que son fils meure! Laat zijn zoon dan sterven!
Arrête!... Abominable loi! Halt!... Afschuwelijke wet!
Tu triomphes de ma faiblesse; Je zegeviert over mijn zwakte;
Le péril de Jemmy m'impose une bassesse, het gevaar voor Jemmy dwingt mij tot een laagheid,
Gesler; et je fléchis le genou devant toi. Gesler, en ik buig mijn knie voor jou.
Voilà cet archer redoutable, Ziedaar die gevreesde schutter,
Cet intrépide nautonier! die onverschrokken schipper!
La peur l'atteint, un mot l'accable. De angst grijpt hem, één woord breekt hem.
Ce châtiment du moins est équitable: Deze straf is tenminste rechtvaardig:
Tu me punis d'avoir pu m'oublier. je straft me omdat ik mezelf heb kunnen vergeten.
Mon père, songe à ton adresse. Vader, denk aan je vaardigheid.
Ah, je crains tout de ma tendresse. Ach, mijn liefde voor jou doet mij alles vrezen.
Donne ta main, interroge mon cœur: Geef me je hand, voel mijn hart:
Sous ta flèche il battra sans peur. onder je pijl zal het zonder angst kloppen.
Je te bénis en répandant des larmes, Ik zegen je, terwijl mijn tranen vloeien,
Et je reprends ma force sur ton sein: en aan jouw borst vind ik mijn kracht terug:
Le calme de ton cœur a raffermi ma main. dankzij de rust in jouw hart is mijn hand weer vast.
Plus de faiblesse, plus d'alarmes; Geen zwakte meer, geen angst meer;
Qu'on me rende mes armes: geef mij mijn wapens terug:
Je suis Guillaume Tell enfin! Eindelijk ben ik weer Guillaume Tell!