Giuseppe Verdi
Il re. De koning.
Nel suo bel volto Op zijn mooie gezicht,
Qual dolor! wat een verdriet!
Giovin tanto ed infelice! Zo jong en zo ongelukkig!
Ah sì non dirne! Ach, zeg dat toch niet!
Ai fidi Ga meteen naar de getrouwen
Itene tosto, d'Orleàns; si cessi van Orléans; laat er voortaan een eind komen
Omai dal sangue che su me ricade. aan het bloedvergieten dat op mij neerkomt.
Ripongansi le spade, Laat men de zwaarden opbergen,
E sul mio trono avito en laat op mijn voorvaderlijke troon
Segga l'anglico re... Dal giuramento de Engelse koning zitten... Van de eed
Io sciolgo ognun di fedeltà. van trouw ontsla ik ieder van u.
Che sento! Wat hoor ik!
Testé prostrato a terra Zojuist lag ik ter aarde geworpen
Fervidamente orai che, se volere en bad ik vurig dat, als het de wil
Era del ciel punir nefande colpe, van de hemel was gruwelijke zonden te straffen,
Percuotesse me solo il suo flagello. zijn gesel alleen mij zou treffen.
Ottimo re! Edele koning!