Puccini
A me, dell'alta notte nel glauco tot mij, in het blauwgrijze van de diepe nacht,
mister silente, tu torni ancor… stil mysterie, je keert weer terug...
Ma invan ritorni! Non più l'oblìo, Maar je keert vergeefs terug! Geen vergetelheid meer,
gioia dei reprobi, nel petto mio vreugde van de verworpenen, in mijn borst
versar tu puoi! kun je gieten!
Non più dai tuoi sguardi ammaliato Niet langer betoverd door jouw blikken
sarà il mio cor! zal mijn hart zijn!
Nè più m'avvince a te la voluttà, De lust bindt mij niet langer aan jou,
ma ho terror del domani; maar ik vrees de dag van morgen;
Un vigliacco terror, che l'onor mio Een laffe angst die mijn eer
invan combatte e vincere non sa! tevergeefs bestrijdt en niet kan overwinnen!
O soave visïon di quell'alba d'april, O zoete verschijning van die aprildageraad,
o visïon gentil d'amore e di splendor! o tedere verschijning van liefde en pracht!
Fu Iddio che ti mandò quel dì sul mio cammin… Het was God die je mij die dag op mijn pad zond...
Ma al raggio tuo divin, ahimè, fui cieco allor! Maar helaas, toen was ik blind voor jouw goddelijke straal!
Nell'abisso fatal, dov'io caduto or son, In de noodlottige afgrond waar ik nu ben gevallen,
rimpianta visïon, betreurde verschijning,
te il mio pensiero evòca sempre ancor! roept mijn gedachte jou nog altijd op!
Sovra un sereno ciel si disegna il profil, Tegen een heldere hemel tekent zich het profiel af,
purissimo, infantil, dell'angiol che m'amò… zuiver en kinderlijk, van de engel die mij liefhad...
Ma il fior ch'ella mi diè, come pegno d'amor, Maar de bloem die zij mij gaf als onderpand van liefde,
in simbol di dolor quest'oggi si mutò! is vandaag in een teken van smart veranderd!