Puccini
Essi son neri Zij zijn zwart
Come l'abisso immondo als de smerige afgrond
Ove scesi con te!… waarin ik met jou afdaalde!
Tu più non m'ami… Jij bemint mij niet meer...
La parola d'amor non profanar! Ontheilig het woord liefde niet!
Quel che sognavi un dì d'orgie e di baci Wat je ooit droomde, roes en kussen,
Sogno febbril, donarlo io seppi a te… een koortsige droom, ik wist hem jou te schenken...
Per sempre, intendi, il fato ora ci unì… Voor altijd, begrijp, heeft het lot ons nu verenigd...
Un mendico sarai lungi da me! Een bedelaar zul je zijn, ver van mij!
Taci, demonio!… Taci!… Zwijg, demon!... Zwijg!...
Dalla valle natia perchè fuggir, Waarom vluchten uit je geboortedal,
E la casa paterna incendïar? en je vaderlijk huis in brand steken?
Tutto perdesti… Or la tua sorte è mia… Je verloor alles... Nu is jouw lot het mijne...
In me soltanto, Edgar, tu puoi sperar! In mij alleen, Edgar, kun je hopen!
Dal labbro mio suggi l'obblio Zuig van mijn lippen de vergetelheid
E a te il doman sorriderà… en de dag van morgen zal je toelachen...
Nuovi deliri il bacio mio Nieuwe verrukkingen zal mijn kus
A te darà di voluttà. je geven, vol wellust.
Nè un raggio a me brillar vedrò, Zal ik geen enkele straal voor mij zien schijnen,
Un raggio sol di speme ancor?… nog één enkele straal van hoop?...
Ne mai da te fuggir potrò?… Noch ooit van jou kunnen vluchten?...
Da questo abisso d'onta e d'orror? Uit deze afgrond van schande en afgrijzen?
Contro il tuo fato Edgar vano è lottar! Tegen je lot, Edgar, is strijden ijdel!
Demonio, ogni velen tu chiudi in sen! Demon, elk gif verberg je in je boezem!