Giovanni Paisiello
a dogna Dulcinea del Tuboso, bij donja Dulcinea van Tuboso,
tu dici di avertela scordata en waarvan jij zegt dat je hem vergeten bent
nel libro di memoria, in je zakboekje,
come anderà l'istoria? hoe loopt dit dan af?
Sancio, son guai... ma che? buggie non hai? Sancio, dit wordt narigheid... maar wacht: heb jij geen leugen klaar?
Sì l'hai... ma che puoi dir? Sancio, son guai. Die heb je... maar wat moet je zeggen? Sancio, dit wordt narigheid.
Oh vedi, ve'... baruffa di pastori. Hé, kijk nou toch... een knokpartij van herders.
Cattera! è don Chisciotte, Verdraaid! Dat is Don Chisciotte,
che uno stuolo di pecore sbaraglia. die een hele kudde schapen uiteenjaagt.
E cadde di cavallo... alto canaglia... En daar tuimelt hij van zijn paard... halt daar, schorem...
alto canaglia... olà... l'hanno ammazzato! halt daar, schorem... hola!... ze hebben hem doodgeslagen!
Povero mio padron... non ha più fiato! Mijn arme meester... er zit geen adem meer in!
Che mi avvenne?... io sono a terra... Wat is mij overkomen?... ik lig op de grond...
ahi la testa... oimè la spalla... au, mijn hoofd... wee mij, mijn schouder...
uh che gelido sudor! oef, wat een ijskoud zweet!
Ma coraggio: io torno in guerra... Maar moed houden: ik ga weer de strijd in...
ahi vacillo... il piè traballa... au, ik wankel... mijn voet begeeft het...
deh non pianger, Dulcinea, ach, ween niet, Dulcinea,
ch'è stanchezza, ed io credea het is niets dan vermoeidheid, en ik dacht nog
lamentarmi di dolore. dat ik over pijn klaagde.
Caro padrone, che siete vivo? Lieve meester, leeft u nog?
Bestia: Ezel:
non muoion mai li cavalieri erranti. dolende ridders gaan nooit dood.
È ver, che ho avuto avanti Het is waar, ik had voor me
da settemila mori con le sciable, zevenduizend Moren met getrokken sabels,
ma l'ho distrutti. maar ik heb ze vernietigd.
Quando? Wanneer?
Poco prima. Net daarvoor.
Vedesti dell'esercito Heb je van het leger
l'avanzo fuggitivo? de vluchtende resten gezien?
A dirvi 'l vero, Eerlijk gezegd,
io vidi certe pecore scappare, ik zag een stel schapen ervandoor gaan,
e voi ben dissossato dai pastori. en u keurig uitgebeend door de herders.
Oh gran poter de' maghi incantatori! O, wat vermogen die tovenaars toch!
Sappi, fior de' scudieri, Weet, bloem der schildknapen,
ch'erano tutti mori neri neri. dat het allemaal Moren waren, pikzwart.
Vedete! e a me due branchi Kijk aan! En mij leken die twee troepen
parevano di agnelli bianchi bianchi. lammeren, spierwit.
Così parevano ancora a me. Ma i maghi Zo leken ze mij ook. Maar tovenaars
fan travedere. Or dimmi: alla sovrana laten je zien wat er niet is. Zeg op: aan de verheven,
melliflua Dulcinea dasti il mio foglio? honingzoete Dulcinea, heb je mijn brief afgegeven?
(Sancio, non te l'ho detto? ecco l'imbroglio.) (Sancio, had ik het niet gezegd? daar heb je de poppen aan het dansen.)
Parla, figlio di Mirra: mio diletto Spreek, zoon van Myrrha: mijn geliefde
postiglione d'amor. postrijder van de liefde.
Dirò... io dopo Ik zal het zeggen... nadat ik
che passai fiumi, e ponti, rivieren en bruggen was overgestoken,
città, campagne, e monti, steden, velden en bergen,
vidi sopra di un asino zag ik boven op een ezel
una villana succida, e schifosa, een boerin, smerig en weerzinwekkend,
che passando, mi disse: «Sancio, addio, die me in het voorbijgaan toeriep: 'Sancio, dag,
addio Sancio, scudier dell'idol mio». dag Sancio, schildknaap van mijn afgod.'
Una villana! Een boerin!
Udite, Luister,
mio signore, e stupite. Io le risposi: mijn heer, en sta versteld. Ik antwoordde haar:
«chi sei tu, villanaccia?» ed ella, «oh dio! 'wie ben jij, vuile boerentrut?' en zij: 'o God!
io sono Dulcinea, che trasformata ik ben Dulcinea, en tovenaar Freston
m'ha Freston mago in sì deforme aspetto». heeft me in deze afzichtelijke gedaante gestopt.'
Ah Freston perro! Mago maledetto. Ach Freston, perro! Vervloekte tovenaar.
(Se l'ha bevuta.) (Hij trapt er met open ogen in.)
Che facesti allora? Wat deed je toen?
Io caddi tramortito, e aprendo gli occhi Ik viel flauw, en toen ik mijn ogen opendeed
più non la vidi. was ze weg.
Ahi, ahi regger non posso. Au, au, ik houd het niet.
(Affé, Sancio, saltasti un brutto fosso.) (Waarachtig, Sancio, daar sprong je over een lelijke sloot.)
Empio Freston, l'avessi almen cangiata Goddeloze Freston, had haar dan tenminste veranderd
in fiore, in tortorella in een bloem, in een tortelduif,
meno mal, ma in villana! Ah mie pupille, dan was het nog niets, maar in een boerin! Ach ogen van mij,
di duol stillate perle a mille a mille. huil parels van verdriet, bij duizenden tegelijk.
Via, signor, non piangete. Kom, meneer, niet huilen.
Coraggio: che vergogna! Flink zijn: schaam u!
Sancio, non più. Oggi impazzir bisogna. Sancio, genoeg. Vandaag moet ik gek worden.
Punto più bello non potrei trovare Een beter moment kan ik niet vinden
per farmi immortalare. om mezelf onsterfelijk te maken.
(Oh questo è un altro diavolo.) (O, nu krijgen we weer een andere duivel.)
Va' prendi il mio ronzin, che sciolto erra Ga mijn knol halen, die los rondzwerft
per la campagna. Va'. over het land. Ga.
Vado... ma meglio... Ik ga al... maar het zou beter zijn...
Parti... ma no... va' piano. Vertrek... nee toch... loop langzaam.
Prendi il Furioso, e trova Pak de Furioso erbij, en zoek
il canto ventitrè: het drieëntwintigste canto op:
la stanza cento... cento trentatrè. strofe honderd... honderddrieëndertig.
Leggi, e va rinfrescando Lees voor, en blijf ondertussen
il mio cervel colla pazzia di Orlando. mijn brein opfrissen met de waanzin van Orlando.
Ma una pazzia sì fatta... Maar zo'n waanzin...
Non replicar: voglio impazzire, e schiatta. Niet tegenspreken: ik wil gek worden, en barst jij maar.
«Qui riman l'elmo, e là riman lo scudo, 'Hier blijft de helm liggen, en daar het schild,
lontan gli arnesi, e più lontan l'usbergo, verderop het tuig, en nog verder de maliënkolder,
l'arme sue tutte, insomma io vi concludo, al zijn wapens, kortom, ik zeg het u,
avean pe'l bosco differente albergo. hadden elk hun eigen onderkomen in het bos.'
E poi si squarcò i panni, e mostrò ignudo»... 'En toen scheurde hij zijn kleren kapot, en toonde naakt'...
Ohibò. Foei toch.
Ma che mostrò? Maar wat toonde hij?
...«e mostrò ignudo ...'en toonde naakt
l'ispido ventre, e tutto il petto, e il tergo.» zijn harige buik, en heel zijn borst, en zijn achterste.'
Cattera! ho da mostrare il tergo ignudo! Verdraaid! Ik moet mijn blote achterste laten zien!
E via, via, che l'Ariosto è un porco. Kom nou, die Ariosto is gewoon een viezerik.
Che dici, Sancio eretico! Se Orlando Wat zeg jij daar, Sancio, ketter! Als Orlando
mostrò il suo tergo, non v'è caso, anch'io zijn achterste heeft getoond, dan valt er niets te kiezen, dan moet ik
deggio mostrar ignudo il tergo mio. het mijne ook bloot laten zien.