Giuseppe Verdi
Io l'ho perduta! Oh potenza suprema! Ik heb haar verloren! O hoogste macht!
Un altro... ed è mio padre... un altro... e questi è il re, Een ander... en het is mijn vader... een ander... en hij is de koning,
lei che adoro m'ha rapita! zij die ik aanbid is mij ontnomen!
La sposa a me promessa! Ah! quanto puro e bello De bruid die mij beloofd was! Ah! Hoe rein en schoon
fu il dì senza diman, in cui, ebbri di speme, was die dag zonder morgen, toen wij, dronken van hoop,
c'era dato vagar, nell'ombra, soli insieme, mochten dwalen, in de schaduw, alleen met elkaar,
nel dolce suol di Francia, in de zoete grond van Frankrijk,
nella foresta di Fontainebleau! in het woud van Fontainebleau!
Ahi! per sempre or m'ha diviso Ach! Nu heeft een vader, een koning, mij voorgoed gescheiden
da quel core un padre, un re! van dat geliefde hart!
Non promette un dì felice De droeve dageraad van mijn leven
di mia vita il triste albor... belooft geen dag van geluk...
M'hai rubato, o incantatrice, Je hebt mij ontstolen, o toveres,
cor e speme, sogni... amor! hart en hoop, dromen... en liefde!
Il duolo della terra Het verdriet van de wereld
nel chiostro ancor c'insegue; achtervolgt ons nog hier in het klooster;
del core sol la guerra enkel de oorlog van het hart
in ciel si calmerà. zal in de hemel tot rust komen.
La sua voce!... Il cor mi trema... Haar stem!... Mijn hart beeft...
Mi pareva... qual terror! Het scheen mij toe... welk een verschrikking!
veder l'imperator, che nelle lane de keizer te zien, die onder de wollen pij
il serto asconde e la lorica d'ôr. zijn kroon verbergt en zijn gouden harnas.
È voce che nel chiostro appaia ancor! Het is een stem die nog in dit klooster verschijnt!
Del cor la guerra in ciel si calmerà. De oorlog van het hart zal in de hemel tot rust komen.