Franz Schubert
Ich hab' das Grün so gern!« ik houd zo van het groen!)
So sprachst du, Liebchen, heut zu mir; Zo sprak je, liefje, vandaag tot mij;
Gleich knüpf' ich's ab und send' es dir: meteen knoop ik het los en stuur het je toe:
Nun hab' das Grüne gern! houd nu van het groen!
Ist auch dein ganzer Liebster weiß, Is ook je hele liefste in het wit,
Soll Grün doch haben seinen Preis, toch zal het groen zijn waarde hebben,
Und ich auch hab' es gern. en ik houd er ook van.
Weil unsre Lieb' ist immer grün, Omdat onze liefde altijd groen is,
Weil grün der Hoffnung Fernen blühn, omdat groen de verten van de hoop bloeien,
Drum haben wir es gern. daarom houden wij ervan.
Nun schlinge in die Locken dein Vlecht nu in je lokken
Das grüne Band gefällig ein, het groene lint sierlijk in,
Du hast ja's Grün so gern. jij houdt immers zo van het groen.
Dann weiß ich, wo die Hoffnung grünt, Dan weet ik waar de hoop groent,
Dann weiß ich, wo die Liebe thront, dan weet ik waar de liefde troont,
Dann hab' ich's Grün erst gern. dan pas houd ik echt van het groen.