Richard Wagner
Mir löst es weich die Glieder, Het maakt mijn leden zacht en los,
will, daß ich was sagen soll. wil dat ik iets zeggen moet.
Was gilt's, was ich dir sagen kann? Wat geeft het, wat kan ik je zeggen?
Bin gar ein arm einfältig Mann! Ik ben maar een arme, eenvoudige man!
Soll mir die Arbeit nicht schmecken, Als het werk mij niet wil smaken,
gäbst, Freund, lieber mich frei; gaf je me, vriend, dan liever vrij;
tät' besser, das Leder zu strecken, deed beter het leer te rekken,
und ließ alle Poeterei. en liet alle poëzie varen.
Und doch, 's will halt nicht geh'n. En toch, het wil maar niet gaan.
Ich fühl's – und kann's nicht versteh'n – Ik voel het, en kan het niet begrijpen,
kann's nicht behalten – doch auch nicht vergessen; kan het niet vasthouden, en ook niet vergeten;
und faß ich es ganz – kann ich's nicht messen! en vat ik het geheel, dan kan ik het niet meten!
Doch wie auch wollt' ich's fassen, Maar hoe zou ik ooit kunnen vatten
was unermeßlich mir schien? wat mij onmeetbaar leek?
Kein' Regel wollte da passen Geen enkele regel wilde daar passen
und war doch kein Fehler drin. en toch zat er geen fout in.
Es klang so alt und war doch so neu Het klonk zo oud en was toch zo nieuw
wie Vogelsang im süßen Mai! als vogelzang in de zoete mei!
Wer ihn hört Wie het hoort
und wahnbetört en door waan betoverd
sänge dem Vogel nach, de vogel zou nazingen,
dem brächt' es Spott und Schmach. die bracht het spot en schande.
Lenzes Gebot, die süße Not, Het gebod der lente, de zoete nood,
die legt' es ihm in die Brust: legde het hem in de borst:
nun sang er, wie er mußt'! nu zong hij, zoals hij moest!
Und wie er mußt' – so konnt' er's; En zoals hij moest, zo kon hij het;
das merkt' ich ganz besonders. dat merkte ik heel bijzonder.
Dem Vogel, der heut' sang, De vogel die vandaag zong,
dem war der Schnabel hold gewachsen: hem was de snavel lieflijk gegroeid:
macht' er den Meistern bang, gar wohl gefiel' er doch Hans Sachsen. al maakte hij de meesters bang, toch beviel hij Hans Sachs heel goed.