Bedřich Smetana
ujal se mne a pod ochranou jeho hij nam mij op, en onder zijn bescherming
jsem vstoupila v života krásný sen. trad ik binnen in de mooie droom van het leven.
jenž nejdražším byl duši pokladem, hij die de dierbaarste schat van mijn ziel was,
měla jsem štěstí nejvyššího znáti ik leerde het hoogste geluk kennen
ve vlastním domě s drahým manželem in mijn eigen huis met een geliefde echtgenoot.
A teď – ó běda mi – En nu, o wee mij,
v nepřátel padne moc, valt hij in de macht van de vijanden;
snad časně – běda mi – weldra, misschien, o wee mij,
jej pojme hrobu noc. zal de nacht van het graf hem opnemen.
Však ne! Ze žaláře Maar nee! Uit de gevangenis
pokyne záře! zal een licht wenken!
Tož pádím na peruti větrové dál. Zo snel ik voort op de vleugels van de wind.
A v hrobu noc temnou En in de donkere nacht van het graf
jdou druhové se mnou – gaan strijdmakkers met mij mee,
a osvobodíme jej z hrobových skal! en wij zullen hem bevrijden uit de rotsen van het graf!