Bedřich Smetana
Nebyl to on zas? Nebyl to zas Zdeněk? Was hij het niet weer? Was het niet weer Zdeněk?
Nezaslechl jsem zvuky zlatých strun? Hoorde ik niet de klanken van gouden snaren?
Kde meškáš, Zdeňku? Zjev se, příteli! Waar toef je, Zdeněk? Verschijn, mijn vriend!
On jde mě potěšit, ve snu se blíží, Hij komt mij troosten, hij nadert in dromen,
nemůže jinak ke mně, Zdeněk můj. want er is geen andere weg naar mij, mijn Zdeněk.
Chci volnost, všechno zapomenout, Ik zou de vrijheid opgeven, alles vergeten,
zasvitne-li sem pohled tvůj! als jouw blik hier maar zou schijnen!
Leč hrobu stíny nás od sebe dělí, Maar de schaduwen van het graf scheiden ons van elkaar,
ty trůníš tam a já zde hynu v celi. jij heerst daarboven, en ik vergaan hier in mijn cel.
Ó Zdeňku, že mi nelze obraz tvůj, O Zdeněk, dat ik jouw beeld niet kan vasthouden,
když v mysli mi tane, kouzlem terwijl het in mijn geest zweeft, om met betovering
učarovat na věky! het voor altijd vast te houden!
Ó Zdeňku, ó Zdeňku! O Zdeněk, o Zdeněk!
Ó kéž bych jenom housle měl, O, had ik maar een viool,
bych aspoň tóny ty zas přičaroval, om ten minste die klanken weer op te roepen,
po kterých sladce blouzním den i noc, waarnaar ik zoet verlang, dag en nacht.