Dvéře praští, okov řinčí, Deuren kraken, ketenen rinkelen,
zdí tu stín jen šedivý. de muren werpen slechts een grauwe schaduw.
Sám se zdám v žaláři býti, Ik lijk zelf in de gevangenis te zijn,
vůkol vida bídu jen, om mij heen slechts ellende ziend,
a kdyby i ňadra pukla, en al zou mijn hart barsten,
musím zdát se zkameněn! ik moet versteend lijken!