Bedřich Smetana
Po příteli můj duch toliko toužil. Mijn geest verlangde slechts naar een vriend.
Mé přání splněno, přátelství sen Mijn wens werd vervuld; de droom van vriendschap
jsem snil, u Zdeňka v ňader tůň se hroužil. droomde ik, verzonken in de diepten van Zdeněks hart.
rozplýval jsem se v sladkém toužení, smolt ik weg in zoet verlangen,
povznesen tam, kde hvězdy jasné planou. verheven daarheen, waar de heldere sterren stralen.
Však slyš! Již dávný čas jsem vedl hádku Maar hoor! Lange tijd lag ik in twist
s litoměřickou radou zpyšnělou met de hoogmoedige raad van Litoměřice,
a opět v boj jsem šel, po boku Zdeněk, en opnieuw trok ik ten strijde, met Zdeněk aan mijn zij,
můj drahý Zdeněk, nerozdílný druh. mijn dierbare Zdeněk, mijn onafscheidelijke metgezel.
Boj zuřit počal hněvem. De strijd begon woest te razen.
Zdeněk pad' v nepřátel moc Zdeněk viel in de macht van de vijanden,
mně pak v potupu ji narazila na hradbách na kůl. en tot mijn schande staken zij zijn hoofd op een staak op de muren.
Hrůz obraze, který jsem pníti Beeld van verschrikkingen, dat ik
tam musel zříti! daar moest aanschouwen!
Tím zděšením nevím, zda bdím! Van die ontzetting weet ik niet of ik waak!
Marně oko slze volá, Vergeefs roept mijn oog om tranen,
by si ulevila ňadra má! om mijn hart te verlichten!
Tu přísahal jsem pomstu, hroznou pomstu! Toen zwoer ik wraak, vreselijke wraak!
Že Ploškovice Litoměřicům Omdat Ploškovice geholpen had
pomáhaly – polehly popelem. de lieden van Litoměřice, werden zij tot as gelegd.
Pochodeň k hrobu Zdeňka! Purkrabí pak Een fakkel naar Zdeněks graf! Toen betaalde de burggraaf
splatil svou krví hlavu Zdeňkovu. met zijn eigen bloed voor Zdeněks hoofd.