Bedřich Smetana
Můj duch se děsí, ňadra má se dmou, Mijn geest is bevangen van schrik, mijn borst zwoegt,
co dím, je pláč nad ztrátou ukrutnou! wat ik uit is geween om een wreed verlies!
Smilování! Slitování! Erbarmen! Medelijden!
Pohasnul den a v hradě De dag was vervaagd, en in het kasteel
vše blažilo se snem. lag alles zalig te slapen.
Netušil nikdo zradu, Niemand vermoedde het verraad
jež bděla pod hradem. dat onder het kasteel op de loer lag.
V tom hromové jsem rány Toen hoorde ik donderende slagen
zaslechla z blízkých hor, vanuit de nabije heuvels;
probudí mne výkřiky ze sna: kreten wekten mij uit mijn droom:
Dalibor! Dalibor! Dalibor! Dalibor!
A řinčely meče En zwaarden kletterden
z té krvavé seče in dat bloedige strijdgewoel,
i z dáli i blíž. zowel veraf als dichtbij.
V požáru a kouři In vuur en rook
zde vojska bouří bestormden de legers hier
pod hradbami již. al de muren.
Bloudím a drahého bratra Ik dwaalde rond, en om mijn dierbare broer
pod hradem volala jsem, riep ik onder het kasteel;
tam v dáli klopýtaje kráčel daar in de verte kwam hij strompelend aanlopen
s oddaným panošem. met zijn trouwe schildknaap.
Z otevřené hrozné rány Uit een gapende, vreselijke wond
krev se lila z rudých žil, stroomde het bloed uit zijn rode aderen;
otevřel ústa – sklesl – hij opende zijn lippen, hij zonk neer,
a duši vypustil. en gaf zijn ziel.
Panoš hořekující De treurende schildknaap
mne odvedl v lesní šum, voerde mij weg het ruisende woud in;
tajnými cestami langs geheime paden
jsem ušla nepřátelům. ontkwam ik aan mijn vijanden.
A nyní svou před vámi skláním skráň, En nu buig ik mijn hoofd voor u,
o poslední oloupená. Žaluji naň. beroofd van alles wat ik had. Ik klaag hem aan.
Dalibor! Dalibor! Dalibor! Dalibor!