Jules Massenet
Allez, laissez-moi seul... seul avec mes ennuis... Ga, laat me alleen... alleen met mijn verdriet...
Et moroses sont toutes les nuits! en somber zijn al mijn nachten!
Pourtant de doux frissons glissent par tout mon être... En toch lopen er zachte rillingen door mijn hele wezen...
Cœur sans amour, printemps sans roses! printemps sans roses! Een hart zonder liefde, een lente zonder rozen! Een lente zonder rozen!
Si, me tendant les bras, je la voyais paraître, Als zij, haar armen naar mij uitgestrekt, voor mij verscheen,
Celle qui veut mon âme, zij die naar mijn ziel verlangt,
Enivré, radieux, dan zou ik, dronken van geluk, stralend,
Je lui dirais dans mon ivresse haar in mijn vervoering zeggen,
Je lui dirais: Je suis à toi. ik zou haar zeggen: ik ben de jouwe.
Je suis à toi. Ik ben de jouwe.
Prends ma jeunesse, Neem mijn jeugd,
De nous l'amour fera des Dieux! van ons beiden zal de liefde goden maken!
Je suis à toi! Ik ben de jouwe!
Mais je vis triste, triste et seul, le cœur brisé d'ennuis... Maar ik leef bedroefd, bedroefd en alleen, mijn hart gebroken door verdriet...
Et moroses sont toutes les nuits! en somber zijn al mijn nachten!
Mon cœur est brisé... Mijn hart is gebroken...
Je suis triste et seul! Ik ben bedroefd en alleen!
Ah! si je la voyais... oubliant la grandeur, Ach, als ik haar zag... alle pracht vergetend,
Dédaigneux des richesses, alle rijkdom verachtend,
Du trône je prendrais en pitié la splendeur dan zou ik medelijden hebben met de pracht van de troon
Pour ne plus rien goûter que nos chères tendresses! om voortaan niets anders te proeven dan onze lieve tederheden!