Georges Bizet
Flétrie et sèche, cette fleur verwelkt en droog, die bloem
Gardait toujours sa douce odeur; behield nog steeds haar zoete geur;
Et pendant des heures entières, En urenlang,
Sur mes yeux fermant mes paupières mijn oogleden sluitend over mijn ogen,
De cette odeur je m'enivrais raakte ik bedwelmd door die geur,
Et dans la nuit je te voyais. en in de nacht zag ik jou.
Je me prenais à te maudire Ik begon je te vervloeken,
À te détester, à me dire: je te verafschuwen, tegen mezelf te zeggen:
Pourquoi faut-il que le destin waarom moest het lot
L'ait mise là sur mon chemin? haar daar op mijn pad plaatsen?
Puis je m'accusais de blasphème Dan beschuldigde ik mezelf van godslastering,
Et je ne sentais en moi-même en ik voelde in mezelf
Qu'un seul désir, un seul espoir, slechts één verlangen, één hoop:
Te revoir, ô Carmen, oui te revoir! … jou weer te zien, o Carmen, ja, jou weer te zien!
Car tu n'avais eu qu'à paraître, Want jij hoefde slechts te verschijnen,
Qu'à jeter un regard sur moi slechts een blik op mij te werpen,
Pour t'emparer de tout mon être, om mijn hele wezen in bezit te nemen,
Ô ma Carmen. o mijn Carmen.
Et j'étais une chose à toi. En ik was iets dat van jou was.
Carmen, je t'aime! Carmen, ik hou van je!