Modest Mussorgsky
Но счастья нет моей измученной душе! Maar er is geen geluk voor mijn gekwelde ziel!
Напрасно мне кудесники сулят Tevergeefs beloven de waarzeggers mij
дни долгие, дни власти безмятежной. lange dagen, dagen van onbezorgde macht.
Ни жизнь, ни власть, ни славы обольщенья, Niet het leven, niet de macht, niet de lokroep van de roem,
ни клики толпы меня не веселят! noch het gejuich van de menigte kan mij verblijden!
В семье своей я мнил найти отраду. In mijn eigen gezin dacht ik troost te vinden.
Готовил дочери веселый брачный пир, Ik bereidde een vrolijk bruiloftsfeest voor mijn dochter,
моей царевне, голубке чистой. mijn prinses, mijn reine duifje.
Как буря, смерть уносит жениха… Als een storm rukt de dood haar bruidegom weg...
Тяжка десница грозного судии, Zwaar is de hand van de geduchte rechter,
ужасен приговор душе преступной… vreselijk is het vonnis over een schuldige ziel...
Окрест лишь тьма Overal slechts duisternis
и мрак непроглядный! en ondoordringbaar donker!
Хотя мелькнул бы луч отрады! Als er maar een straal van troost zou schijnen!
И скорбью сердце полно, Mijn hart is vol verdriet,
тоскует, томится дух усталый. mijn vermoeide geest smacht en kwijnt.
Какой-то трепет тайный… Een geheime huivering...
Всё ждёшь чего-то… steeds wacht je op iets...
Молитвой тёплой к угодникам божьим Met vurig gebed tot Gods heilige heiligen
я мнил заглушить души страданья… trachtte ik de kwellingen van mijn ziel te smoren...
В величье и блеске In de grootsheid en de luister
власти безграничной, van grenzeloze macht,
Руси владыка, у них я heerser van Rusland, smeekte ik hen
слёз просил мне в утешенье… om tranen tot mijn troost...
А там донос, бояр крамолы, En dan verklikking, de intriges van de bojaren,
козни Литвы и тайные подкопы, het gekonkel van Litouwen en geheime samenzweringen,
глад, и мор, и трус, и разоренье… hongersnood, en pest, en aardbeving, en verwoesting...
Словно дикий зверь, Als een wild beest
рыщет люд зачумлённый, zwerft het door de pest geteisterde volk,
голодная, бедная стонет Русь… hongerig, ellendig kreunt Rusland...
И в лютом горе, ниспосланном Богом En in deze felle smart, door God neergezonden
за тяжкий мой грех в испытанье, als beproeving voor mijn zware zonde,
виной всех зол меня нарекают, noemen ze mij de oorzaak van alle kwaad,
клянут на площадях имя Бориса! op de pleinen vervloeken ze de naam van Boris!
И даже сон бежит, En zelfs de slaap ontvlucht mij,
и в сумраке ночи en in het duister van de nacht
дитя окровавленное встаёт… rijst een bebloed kind voor mij op...
Очи пылают, стиснув ручонки, Zijn ogen vlammen, zijn handjes gebald,
молит пощады… het smeekt om genade...
И не было пощады! En er was geen genade!
Страшная рана зияет, Een vreselijke wonde gaapt open,
слышится крик его предсмертный… zijn doodskreet weerklinkt...
О, Господи, Боже мой! O Heer, mijn God!