Giuseppe Verdi
Mio fido, ascolta! Mijn getrouwe, luister!
m'apparve immane un veglio verscheen mij een reusachtige grijsaard
che m'afferrò la chioma... die mij bij de haren greep...
Il senso ebb'io travolto, Mijn zinnen werden overmand,
la man gelò sul brando; mijn hand verstijfde op het zwaard;
ei mi sorrise in volto, hij glimlachte mij toe,
e tal mi fe' comando: en gaf mij dit bevel:
«Di flagellar l'incarco "De taak om te geselen
contro i mortali hai sol: tegen stervelingen is alleen de jouwe:
t'arretra! Or chiuso è il varco; wijk terug! Nu is de doorgang gesloten;
questo de' numi è il suol!» dit is de grond van de goden!"
In me tai detti suonano In mij weerklinken die woorden nog
cupi, fatali ancor, somber en noodlottig nog,
e l'alma in petto ad Attila en de ziel in Attila's borst
s'agghiaccia pe 'l terror. verstijft van angst.
Oltre quel limite Voorbij die grens
t'attendo, o spettro! wacht ik je op, o spook!
Vietarlo ad Attila Wie zou het Attila ooit
chi mai potrà? kunnen verbieden?
Vedrai se pavido Je zult zien of ik daar bevreesd
io là m'arretro, zal terugdeinzen,
se alfin me vindice of de wereld mij eindelijk
il mondo avrà. als wreker zal hebben.