Umberto Giordano
e carezza di raggio en een streling van een straal
si spegne in firmamento, uitdooft aan het firmament,
col bacio io d'una rima, zo bestijg ik, met de kus van een rijm,
carezza di poesia, een streling van poëzie,
salgo l'estrema cima de hoogste top
dell'esistenza mia. van mijn bestaan.
La sfera che cammina De sfeer die wentelt
per ogni umana sorte door elk menselijk lot
ecco già mi avvicina brengt mij nu reeds dichtbij
all'ora della morte, tot het uur van de dood,
e forse pria che l'ultima en wellicht voor mijn laatste
mia strofe sia finita, strofe voltooid is,
m'annuncerà il carnefice zal de beul mij aankondigen
la fine della vita. het einde van het leven.
Sia! Strofe, ultima Dea! Het zij zo! Strofe, laatste Godin!
ancor dona al tuo poeta schenk je dichter nog eenmaal
la sfolgorante idea, het stralende idee,
la fiamma consueta; de vertrouwde vlam;
io, a te, mentre tu vivida ik, aan jou, terwijl je levendig
a me sgorghi dal cuore, uit het hart naar mij opwelt,
darò per rima il gelido zal als rijm de ijzige
spiro d'un uom che muore. ademtocht geven van een mens die sterft.