Giuseppe Verdi
Pur dell'accusa orribile toch is het je nog gegeven je
Scolparti ancor t'è dato; van de vreselijke aanklacht te zuiveren;
Ti scolpa e la tua grazia io pregherò dal trono, Zuiver je, en ik zal vanaf de troon om je genade smeken,
E nunzia di perdono, en als bode van vergeving,
Di vita te sarò. van leven zal ik je zijn.
Di mie discolpe i giudici Laat de rechters nooit
Mai non odano l'accento; het woord van mijn verweer horen;
Dinanzi ai Numi, agl'uomini, Voor de goden, voor de mensen,
Né vil, né reo mi sento. voel ik me laf noch schuldig.
Profferse il labbro incauto De onbezonnen lippen spraken
Fatal segreto, è vero, een noodlottig geheim, dat is waar,
Ma puro il mio pensiero maar mijn gedachten
E l'onor mio restò. en mijn eer bleven zuiver.
Salvati dunque e scolpati. Red jezelf dan, en zuiver je naam.
No. Nee.
Tu morrai. Je zult sterven.
La vita aborro; d'ogni gaudio Het leven verafschuw ik; van elke vreugde
La fonte inaridita, is de bron opgedroogd,
Svanita ogni speranza, elke hoop vervlogen,
Sol bramo di morir. verlang ik enkel te sterven.
Morire! Ah, tu dêi vivere! Sterven! Ach, je moet leven!
Sì, all'amor mio vivrai; Ja, voor mijn liefde zul je leven;
Per te le angosce orribili Om jou heb ik de vreselijke angsten
Di morte io già provai; van de dood al doorstaan;
T'amai... soffersi tanto... Ik beminde je... ik leed zoveel...
Vegliai le notti in pianto... ik doorwaakte de nachten in tranen...
E patria, e trono, e vita En vaderland, en troon, en leven
Tutto darei per te. alles zou ik voor jou geven.
Per essa anch'io la patria Voor haar verried ook ik mijn vaderland
E l'onor mio tradia... en mijn eer...
Di lei non più! Spreek niet meer over haar!
L'infamia m'attende e vuoi ch'io viva? Schande wacht mij, en je wilt dat ik leef?
Misero appien mi festi, Je hebt me volkomen ellendig gemaakt,
Aida a me togliesti, je hebt Aida van mij weggenomen,
Spenta l'hai forse e in dono misschien heb je haar gedood, en als gave
Offri la vita a me? bied je mij het leven aan?
Io, di sua morte origine! Ik, de oorzaak van haar dood!
No! Vive Aida! Nee! Aida leeft!
Vive! Ze leeft!
Nel disperato anelito In de wanhopige vlucht
Dell'orde fuggitive van de vluchtende horden
Sol cadde il padre. viel enkel haar vader.
Ed ella? En zij?
Sparve, né più novella s'ebbe... Ze verdween, en geen bericht meer werd van haar vernomen...
Gli Dei l'adducano Mogen de goden haar leiden
Salva alle patrie mura, veilig naar de muren van haar vaderland,
E ignori la sventura en moge zij het ongeluk nooit kennen
Di chi per lei morrà! van hem die voor haar sterft!
Ma, s'io ti salvo, giurami Maar als ik je red, zweer me dan
Che più non la vedrai. dat je haar nooit meer zult zien.
Nol posso! Dat kan ik niet!
A lei rinunzia per sempre... e tu vivrai! Doe voor altijd afstand van haar... en je zult leven!
Nol posso! Dat kan ik niet!
Ancor una volta: a lei rinunzia. Nog één keer: doe afstand van haar.
È vano. Het is vergeefs.
Morir vuoi dunque, insano? Je wilt dus sterven, dwaas?
Pronto a morir son già! Ik ben al klaar om te sterven!
Chi ti salva, sciagurato, Wie zal jou redden, rampzalige,
Dalla sorte che t'aspetta? van het lot dat je wacht?
In furore hai tu cangiato Je hebt in razernij veranderd
Un amor ch'egual non ha. een liefde die haars gelijke niet kent.
De' miei pianti la vendetta De wraak voor mijn tranen
Or dal ciel si compirà. zal nu vanuit de hemel worden voltrokken.
È la morte un ben supremo De dood is een opperste zegen
Se per lei morir m'è dato; als het mij gegeven is voor haar te sterven;
Nel subir l'estremo fato In het ondergaan van het uiterste lot
Gaudii immensi il cor avrà; zal mijn hart onmetelijke vreugden kennen;
L'ira umana più non temo, De menselijke toorn vrees ik niet meer,
Temo sol la tua pietà. ik vrees enkel jouw medelijden.
Ah! chi ti salva? Ach! Wie zal jou redden?
De' miei pianti la vendetta De wraak voor mijn tranen
Or dal ciel si compirà. zal nu vanuit de hemel worden voltrokken.