Vincenzo Bellini
Eccomi in lieta vesta... Eccomi adorna Ось я в святковому вбранні... ось я вбрана
Come vittima all'ara. Oh! almen potessi немов жертва на вівтарі. О! Якби ж я могла
qual vittima cader dell'ara al piede! впасти, немов жертва, біля підніжжя вівтаря!
O nuzïali tede, О, весільні смолоскипи,
aborrite così, così fatali, такі огидні, такі смертельні,
siate, ah! siate per me faci ferali. будьте, о! будьте для мене похоронними смолоскипами.
Ardo... una vampa, un foco Я палаю... полум’я, вогонь
tutta mi strugge. повністю поглинає мене.
Un refrigerio ai venti Прохолоди у вітрів
io chiedo invano. Ove sei tu, Romeo? я марно прошу. Де ти, Ромео?
In qual terra t'aggiri? У якій країні ти блукаєш?
Dove, dove invïarti, dove i miei sospiri? Куди, куди ж мені послати тобі свої зітхання?
Con quale ardor t'attendo, З яким палом я чекаю на тебе,
e inganno il mio desir! і так я обманюю свою жагу!
Raggio del tuo sembiante Відблиск твого обличчя
ah! parmi il brillar del giorno: ах! мені здається світанком:
ah! l'aura che spira intorno ах! вітерець, що віє навколо мене
mi sembra un tuo sospir. мені здається твоїм зітханням.