Giuseppe Verdi
Forse la soglia attinse, Misschien heeft zij haar drempel bereikt,
e posa alfin. en rust eindelijk uit.
L'onore De eer
ed il dover fra i nostri petti han rotto en de plicht hebben tussen onze harten
l'abisso. een afgrond gegraven.
Ah! sì, Renato Ach! ja, Renato
rivedrà l'Inghilterra... e la sua sposa zal Engeland weerzien... en zijn echtgenote
lo seguirà. Senza un addio, l'immenso zal hem volgen. Zonder afscheid, laat de wijde
oceàn ne sepàri... e taccia il core. oceaan ons scheiden... en laat mijn hart zwijgen.
Esito ancor? ma, oh ciel, non lo degg'io? Aarzel ik nog? Maar, o hemel, moet ik het niet?
Ah, l'ho segnato il sacrifizio mio! Ach, ik heb mijn eigen offer bezegeld!
a te verrà il mio palpito zal mijn hartslag naar jou komen
sotto qual ciel tu sia, onder welke hemel je ook bent,
chiusa la tua memoria jouw herinnering besloten
nell'intimo del cor. in het diepst van mijn hart.
Ed or qual reo presagio En welk somber voorgevoel
lo spirito m'assale, bestormt nu mijn geest,
che il rivederti annunzia dat dit weerzien aankondigt
quasi un desio fatale... haast als een noodlottig verlangen...
come se fosse l'ultima alsof dit het laatste
ora del nostro amor? uur van onze liefde was?
Ah! dessa è là... potrei vederla... ancora, Ach! Zij is daar... ik zou haar kunnen zien... nog eens,
riparlarle potrei... ik zou opnieuw met haar kunnen spreken...
Ma no: ché tutto mi strappa da lei. Maar nee: want alles rukt mij van haar weg.