Giuseppe Verdi
se molle di pianto of, vochtig van tranen,
la donna diletta de vrouw van wie ik houd,
dicendomi addio terwijl ze mij vaarwel zegt,
tradì l'amor mio. mijn liefde heeft verraden.
Con lacere vele Met flarden van zeilen
e l'alma in tempesta en een ziel in storm
i solchi so franger kan ik de voren klieven
dell'onda funesta, van de dodelijke zee,
l'averno ed il cielo en in hun woede de hel
irati sfidar. en de hemel tarten.
Sull'agile prora Op de wendbare boeg
che m'agita in grembo, die mij heen en weer slingert,
se scosso mi sveglio als ik opgeschrikt ontwaak
ai fischi del nembo, bij het fluiten van de stormwolk,
ripeto fra' tuoni, herhaal ik, te midden van de donder,
le dolci canzoni. de zoete oude liederen.
Le dolci canzoni, De zoete oude liederen,
del tetto natio, van het huis waar ik geboren ben,
che i baci ricordan die de kussen oproepen
dell'ultimo addio, van dat laatste afscheid,
e tutte raccendon en die heel de kracht
le forze del cor. van mijn hart weer aanwakkeren.