Arthur Sullivan
The air is charged with amatory numbers – De lucht is vervuld van liefdesliederen,
Soft madrigals, and dreamy lovers' lays. zachte madrigalen en dromerige minnezangen.
Peace, peace, old heart! Wees stil, wees stil, oud hart!
Why waken from its slumbers Waarom wekken uit zijn sluimer
The aching memory of the old, old days? de pijnlijke herinnering aan de oude, oude dagen?
A saintly youth, with worldly thought untainted, Een vrome jongeman, onbezoedeld door wereldse gedachten,
None better loved than I in all the land! niemand werd meer bemind dan ik in heel het land!
Time was, when maidens of the noblest station, Er was een tijd dat jonkvrouwen van de hoogste stand,
Forsaking even military men, die zelfs militairen lieten varen,
Would gaze upon me, rapt in adoration – mij aanstaarden, verzonken in aanbidding;
Ah me, Ach,
Ah me, I was a fair young curate then! ach, ik was toen een knappe jonge dominee!
Had I a headache? sighed the maids assembled; Had ik hoofdpijn? Dan zuchtten de verzamelde jonkvrouwen;
Had I a cold? welled forth the silent tear; had ik een verkoudheid? Dan welden er stille tranen op;
Did I look pale? then half a parish trembled; zag ik bleek? Dan beefde de halve parochie;
And when I coughed all thought the end was near! en als ik hoestte, dacht iedereen dat het einde nabij was!
I had no care – no jealous doubts hung o'er me – Ik had geen zorgen; geen jaloerse twijfels hingen boven mij,
For I was loved beyond all other men. want ik werd meer bemind dan alle andere mannen.
Fled gilded dukes and belted earls before me – Verguld vorsten en geridderde graven vluchtten voor mij;
Ah me, Ach,
Ah me, I was a pale young curate then! ach, ik was toen een bleke jonge dominee!
A pale young curate, Een bleke jonge dominee,
A pale young curate, een bleke jonge dominee,
Ah me, I was a pale young curate then! ach, ik was toen een bleke jonge dominee!