Giuseppe Verdi
No. Nee.
È d'uopo l'obbedire... Je moet gehoorzamen...
Mai! Nooit!
Mai! Nooit, zeg je!
No, non sarà. Nee, het zal niet gebeuren.
Ed io pure in faccia agli uomini En ook ik zal, in het aangezicht van alle mensen,
Dovrò l'ira soffocare, mijn woede moeten smoren,
La vergogna dovrò vincere, mijn schaamte moeten overwinnen,
Voi mia figlia ancor nomare; en u nog mijn dochter noemen;
Voi, l'indegna che disprezzo, u, de onwaardige die ik veracht,
Voi, del padre disonore. u, de schande van uw vader.
Oh qual fate orrendo strazio O, welke gruwelijke kwelling u aandoet
D'una misera pentita! aan een rampzalige, berouwvolle vrouw!
Non vi dicon queste lagrime Zeggen deze tranen u niet
Che troppo son punita? dat ik al genoeg gestraft ben?
Non volente fui nel lezzo Onwillig werd ik in het slijk
Trascinata dell'error. meegesleurd door mijn dwaling.
Basti adesso, quel pianto tergete. Genoeg nu, veeg dat geween weg.
Ah nol posso! Ach, ik kan het niet!
Non più, lo dovete. Niet meer, je moet.
No, nol posso!... Nee, ik kan het niet!...
È di padre volere. Het is de wil van je vader.
Non lo posso!... Ik kan het niet!...
È di sposa dovere; Het is de plicht van een echtgenote;
Di Rodolfo lo esige la vita... Rodolfo's leven eist het...
Tacerò. Ik zal zwijgen.
Tempo è ben. Het is hoog tijd.
Chi m'aita! Wie helpt mij!
Stia come in sepolcro celato l'errore, laat de dwaling verborgen liggen als in een graf,
Lo esige, lo impera del sangue l'onore. de eer van ons bloed eist het, gebiedt het.
A Müller del mondo l'amor fia salvato, Müller's liefde in de ogen van de wereld zal gered worden,
Se il vostro perdeva mutabile amor. ook al ging uw eigen wispelturige liefde verloren.
Orrenda parola!... per sempre perduto!... Vreselijk woord!... voor eeuwig verloren!...
Il pianto sì celi, il duolo sia muto; laat het geween verborgen zijn, laat de smart stom zijn;
Sorrida serena nel volto la calma, laat kalmte sereen glimlachen op mijn gezicht,
Nasconda l'atroce procella dell'alma!... laat het de gruwelijke storm van mijn ziel verbergen!...
Perduto!... perduto!... eppure adorato Verloren!... verloren!... en toch aanbeden
Qual cosa celeste fu sempre dal cor!... als een hemels wezen was hij altijd, door mijn hart!...