Giuseppe Verdi
Mi cingon tre sgherri, m'accoglie un naviglio. Drie schurken omsingelen me, een schip neemt me op.
Orror! Afschuwelijk!
Soffocati non valsero i gridi... Mijn gesmoorde kreten hielpen niets...
Io svenni e al novello dischiuder del ciglio Ik viel flauw, en toen ik mijn ogen weer opende
Lorenzo in sue stanze presente mi vidi.... Zag ik mezelf voor Lorenzo in zijn vertrekken.
Lorenzo! Lorenzo!
Mi vidi prigion dell'infame! Zag ik mezelf gevangene van die schurk!
Io ben di quell'alma sapea la viltà. Maar al te goed kende ik de laagheid van die ziel.
Al Doge, gli dissi, fien note tue trame Aan de Doge, zei ik hem, zullen je listen bekend worden
Se a me sull'istante non dài libertà. Als je me niet op dit moment de vrijheid geeft.
Confuso di tema, mi schiuse le porte … Verward van angst opende hij de deuren voor me...
Salvarmi l'audace minaccia potea… De vermetele dreiging kon me redden...
Ei ben meritava, quell'empio, la morte. Die snoodaard had de dood ruimschoots verdiend.
V'è un più nefando che illeso qui sta. Er is een snoder die hier ongedeerd staat.
Chi dunque? Wie dan?
Ei m'ascolta e discerno le smorte Hij luistert naar me, en ik bespeur zijn bleke
Sue labbra lippen.
Chi è dunque? Wie is het dan?
Un patrizio. Een patriciër.
Un plebeo Een plebejer.
Abbasso le spade! Weg met de zwaarden!
Terribili gridi! Verschrikkelijke kreten!
Abbasso le scuri! Weg met de bijlen!
Pietà! Genade!