Ernest Reyer
Ont murmuré mon nom! hebben mijn naam gefluisterd!
L'aube commence à poindre, De dageraad begint aan te breken,
Pourtant le jour vermeil, toch rijst het vuurrode daglicht
A peine à l'Orient se lève. nauwelijks in het oosten op.
Dieux puissants! Devant moi, sous l'abri du bouleau, Machtige goden! Voor mij, beschut door de berk,
Dans la clarté de l'aube pâle, in het licht van de bleke dageraad,
Veillant sur Brunehild, la beauté sans égale, wakend over Brunehild, de schoonheid zonder weerga,
Sigurd m'est apparu dans le matin nouveau. is Sigurd mij verschenen in de nieuwe morgen.