Charles Gounod
Mais de tes pas la vieille terre maar van je gang bewaart de oude aarde
Garde un souvenir immortel. een onsterfelijke herinnering.
Il vient une heure où chaque fibre Er komt een uur waarop elke vezel
Se révolte aux cœurs généreux, in edele harten in opstand komt,
Et crie à l'homme qu'il est libre en de mens toeroept dat hij vrij is
Et n'a pour maître que les Dieux. en geen meester heeft dan de Goden.
Que le bras se lève Laat de arm zich heffen
Pour les maux soufferts ; voor het geleden onrecht;
À défaut de glaive, en bij gebrek aan een zwaard,
Brandissons nos fers. laten wij onze ketenen zwaaien.
L'humanité qui dégénère De mensheid, die wegkwijnt,
N'est-elle plus fille des Dieux? is zij geen dochter meer van de Goden?
Son œil baissé vers la poussière Haar oog, neergeslagen naar het stof,
N'ose-t-il regarder les cieux ? durft het de hemel niet meer te aanschouwen?
Ressaisis donc ton héritage, Neem dan je erfdeel terug,
Noble race, avec ta fierté ; edel geslacht, met je trots;
Si tu naquis dans l'esclavage, ben je in slavernij geboren,
Lègue à tes fils la liberté ! schenk je zonen dan de vrijheid!
Que le bras se lève Laat de arm zich heffen
Pour les maux soufferts ; voor het geleden onrecht;
À défaut de glaive, en bij gebrek aan een zwaard,
Brandissons nos fers. laten wij onze ketenen zwaaien.