Charles Gounod
Attend le nocturne nageur wacht op de nachtelijke zwemmer
Que guide l'amour vers la terre. die de liefde naar de kust leidt.
Tremblant à la voûte des cieux, Bevend aan het hemelgewelf
Phœbé sur la plaine marine strooit Phoebe over de waterige vlakte
Répand la caresse argentine de zilveren streling
De ses rayons silencieux. van haar stille stralen.
Tout dort sur la terre embaumée ; Alles slaapt op de geurige aarde;
Mais au cœur de la bien-aimée, maar in het hart van de geliefde
La nuit d'amour is de nacht van liefde
Est le vrai jour. het ware daglicht.
La mer qui les sépare est si large et profonde, De zee die hen scheidt is zo breed en diep,
L'heure s'avance… il ne vient pas… het uur verstrijkt... hij komt niet...
Mais soudain sur les flots brille sa tête blonde maar plots glanst op de golven zijn blonde hoofd
Encor bien loin… bien loin, hélas ! nog ver weg... zo ver, helaas!
Mais l'amour soutient son courage, Maar de liefde schraagt zijn moed,
Il avance, il approche, il a touché la plage hij komt nader, hij nadert, hij heeft de kust bereikt
Et vers la tour précipite ses pas… en haast zijn schreden naar de toren...
Héro, pâle et joyeuse, est enfin dans ses bras ! Hero, bleek en vol vreugde, ligt eindelijk in zijn armen!
Viens dans les bras de ton amante, Kom in de armen van je geliefde,
Des flots vainqueur audacieux, stoutmoedige overwinnaar van de golven,
Viens partager la flamme ardente kom de brandende vlam delen
Qui nous élève au rang des Dieux. die ons tot de rang van de Goden verheft.