Antonín Dvořák
po světě bloudíš širokém, je zwerft over de wijde wereld,
díváš se v příbytky lidí. en kijkt in de huizen van de mensen.
Měsíčku, postůj chvíli, O maan, blijf nog even,
řekni mi, kde je můj milý? zeg me, waar is mijn geliefde?
Řekni mu, stříbrný měsíčku, Zeg hem, zilveren maan,
mé že jej objímá rámě, dat mijn armen hem omsluiten,
aby si alespoň chviličku, zodat hij zich even,
vzpomenul ve snění na mě. in zijn dromen mij herinnert.
Zasvěť mu do daleka, Schijn voor hem tot in de verte,
řekni mu, kdo tu naň čeká! zeg hem wie hier op hem wacht!
O mně-li duše lidská sní, Als een mensenziel van mij droomt,
ať se tou vzpomínkou vzbudí! laat die herinnering hem wekken!
Měsíčku, nezhasni! O maan, doof toch niet!