Antonín Dvořák
Kýho šlaka, dítě, Wat krijgen we nou, kind,
snad mi tady v měsíčku, je bent toch niet, hier in het maanlicht,
nesušíš mé sítě? mijn netten aan het drogen?
Hastrmánku, tatíčku, Watermannetje, vadertje,
než se vody zpění, voordat het water gaat schuimen,
sečkej se mnou chviličku, blijf nog even bij me,
ať mi smutno není! zodat ik niet treurig ben!
A vida, smutno! Kijk eens aan, treurig!
Všechno řeknu ti! Ik zal je alles vertellen!
A dole taky? En beneden ook?
Smutno k zalknutí! Treurig om in te stikken!
Dole, kde je samý rej? Beneden, waar het één en al feest is?
Není možná, povídej! Dat kan niet, vertel op!
Chtěla bych od vás, Ik zou willen, van u,
hlubin těch se zbýti, deze diepten kwijt te raken,
člověkem být een mens te zijn,
a v zlatém slunci žíti! en in de gouden zon te leven!
Chtěla bych od vás, Ik zou willen, van u,
hlubin těch se zbýti. deze diepten kwijt te raken.
Mohuliž věřit vlastním uším svým? Kan ik mijn eigen oren wel geloven?
Člověkem býti? Tvorem smrtelným? Een mens worden? Een sterfelijk wezen?
Sám vyprávěls ty zvěsti neznámé, U vertelde zelf die vreemde verhalen,
že mají duši, které nemáme, dat zij een ziel hebben, die wij niet hebben,
a duše lidí, že jde nebi vstříc, en dat de ziel van mensen ten hemel opstijgt,
když člověk zhyne a když znikne v nic! wanneer een mens sterft en in het niets verdwijnt!
Dokud rodná kolébá tě vlna, Zolang je eigen golf je wiegt,
nechtěj duši, ne, ta je hříchu plna! begeer geen ziel, nee, die is vol zonde!
A plna lásky! En vol liefde!
Vodo pravěká, O oerwater,
snad nemiluješ, dítě, člověka? je houdt toch niet van een mens, kind?
Sem často přichází Hij komt hier vaak
a v objetí mé stoupá; en stapt in mijn omhelzing;
šat shodí na hrázi hij legt zijn kleren af op de oever
a v loktech mých se koupá. en baadt in mijn armen.
Leč pouhou vlnou jsem, Maar ik ben slechts een golf,
mou bytost nesmí zřít. mijn gedaante mag hij niet zien.
Ó vím, že člověkem dřív musela bych býti, O, ik weet dat ik eerst een mens zou moeten zijn,
jak já jej objímám a vinu já jej v ruce, zoals ik hem omarm en hem in mijn armen sluit,
by on mne objal sám opdat hij mij op zijn beurt omarmt
a zulíbal mne prudce! en mij vurig kust!
Dítě, z noci do noci Kind, van nacht tot nacht
tvoje sestry budou pro tě plakat! zullen je zusters om je huilen!
Už ti není pomoci, Er is geen redding meer voor je,
člověk-li tě v svou moc doved´ zlákat! als een mens je in zijn macht heeft weten te lokken!
Hastrmánku, mužíčku, Watermannetje, mannetje,
on mne musí zočit, hij moet mij zien,
pověz, pověz, tatíčku, zeg me, zeg me, vadertje,
co mám smutná počít? wat moet ik, treurig als ik ben, beginnen?
Ztracena do věků, Voor eeuwig verloren,
prodána člověku! verkocht aan een mens!
Marno je lákat tě dolů v rej. Het is zinloos je naar beneden te lokken naar het feest.
Ježibabu si zavolej, Roep dan Ježibaba erbij,
ubohá Rusalko bledá!... arme bleke Rusalka!...
Běda! Běda! Běda! Wee! Wee! Wee!