Claude Debussy
un peu de joie et un peu de soleil vont enfin rentrer dans la maison… zal er eindelijk weer wat vreugde en wat zonlicht het huis binnenkomen...
Il était temps ! Het werd hoog tijd!
Car depuis ta venue, on n'a vécu ici qu'en chuchotant autour d'une chambre fermée… Want sinds jouw komst hebben we hier alleen maar gefluisterd rond een gesloten kamer...
Et vraiment, j'avais pitié de toi, Mélisande… En werkelijk, ik had medelijden met je, Mélisande...
Je t'observais, tu étais là, insouciante peut-être, Ik sloeg je gade, je was daar, zorgeloos misschien,
mais avec l'air étrange et égaré de quelqu'un qui attendrait toujours un grand malheur, maar met de vreemde, verloren blik van iemand die altijd op een groot onheil wacht,
au soleil, dans un beau jardin… in de zon, in een mooie tuin...
Je ne puis pas expliquer… Ik kan het niet verklaren...
Mais j'étais triste de te voir ainsi ; Maar het bedroefde me je zo te zien;
car tu es trop jeune et trop belle pour vivre déjà, jour et nuit, sous l'haleine de la mort… want je bent te jong en te mooi om nu al, dag en nacht, onder de adem van de dood te leven...
Mais à présent tout cela va changer. Maar nu gaat dat allemaal veranderen.
À mon âge, et c'est peut-être là le fruit le plus sûr de ma vie, Op mijn leeftijd, en dit is misschien de zekerste vrucht van mijn leven,
j'ai acquis je ne sais quelle foi à la fidélité des événements, heb ik een ondoorgrondelijk geloof verworven in de trouw van het lot,
et j'ai toujours vu que tout être jeune et beau, créait autour de lui des événements jeunes, beaux et heureux… en ik heb altijd gezien dat ieder jong en mooi wezen om zich heen jonge, mooie en gelukkige gebeurtenissen schept...
Et c'est toi, maintenant, qui vas ouvrir la porte à l'ère nouvelle que j'entrevois… En jij bent het nu die de deur zal openen naar de nieuwe tijd die ik voorzie...
Viens ici ; pourquoi restes-tu là sans répondre et sans lever les yeux ? Kom hier; waarom blijf je daar zonder te antwoorden en zonder je ogen op te slaan?
Je ne t’ai embrassée qu’une seule fois jusqu’ici, le jour de ta venue ; et cependant les vieillards ont besoin quelquefois de toucher de leurs lèvres le front d’une femme ou la joue d’un enfant, pour croire à la fraîcheur de la vie et éloigner un moment les menaces de la mort. Ik heb je tot nu toe maar één keer gekust, op de dag dat je kwam. Toch moeten oude mannen soms met hun lippen het voorhoofd van een vrouw of de wang van een kind aanraken. Zo geloven oude mannen weer even dat het leven fris is en houden ze de dreiging van de dood op afstand.
As-tu peur de mes vieilles lèvres? Ben je bang voor mijn oude lippen?
Comme j'avais pitié de toi ces mois-ci… Ik had de afgelopen maanden zo’n medelijden met je…
Grand-père, je n'étais pas malheureuse. Grootvader, ik was niet ongelukkig.
Laisse-moi te regarder ainsi, de tout près, un moment!… Laat me je zo even van heel dichtbij bekijken!…
On a tant besoin de beauté aux côtés de la mort… Met de dood zo dichtbij heeft een mens veel behoefte aan schoonheid…