De gl'afflitti mortali, homai son giunto dat gekwelde stervelingen hebben, nu ben ik aangekomen
A questi mesti e tenebrosi regni in deze droeve en duistere rijken
Ove raggio di Sol già mai non giunse. waar nooit een zonnestraal is gekomen.
Tu, mia compagna e duce, Jij, mijn gezellin en gids,
In così strane e sconosciute vie op zulke vreemde en onbekende wegen
Reggesti il passo debole e tremante, hield jij mijn zwakke, bevende stap overeind,
Ond'oggi ancora spero en daarom hoop ik vandaag nog
Di riveder quelle beate luci die zalige lichten weer te zien
Che sol'a gl'occhi miei portan il giorno. die alleen mijn ogen de dag brengen.